Сураи Та Ха — Оят 7

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• تَجْهَرْ: овози худро баланд кардан, ошкоро гуфтан.
• السِّرَّ: он чи одам дар дили худ пинҳон медорад ё ба дигаре оҳиста мегӯяд.
• أَخْفَى: он чи аз сирр ҳам пинҳонтар аст, яъне хаёлоту фикрҳое, ки ҳанӯз ба забон наомадаанд ва худ одам аз онҳо ғофил аст.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, агар суханатро баланд бигӯӣ ё оҳиста, ҳамааш барои Аллоҳ равшан аст. Ӯст, ки сирри пинҳониро медонад ва ҳатто аз он ҳам пинҳонтарро — яъне хаёлоту васвасаҳое, ки дар дили инсон мегузаранд ва ҳанӯз ба забон наомадаанд. Ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад, хоҳ ошкор бошад, хоҳ пинҳон, хоҳ дар дил бошад, хоҳ дар амал.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Инсон бояд ҳамеша ҳис кунад, ки Аллоҳ наздик аст ва ҳар сухану ҳар фикри ӯро медонад; ин боиси он мешавад, ки одам забону дили худро аз гуноҳ нигаҳ дорад.
• Донистани он, ки Аллоҳ сирру ахфоро медонад, дилро ором мекунад: банда бовар дорад, ки ҳеҷ некии пинҳонӣ ва ҳеҷ дарди ниҳонӣ беподош ва беҷазо намемонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Аллоҳ бо ихлос муроҷиат кунем, зеро Ӯ аз ниёзи дили мо огоҳ аст ва ба забон овардани он ҳатто шарт нест.
• Инсонро ба тақво ва покии дил тарғиб мекунад, чунки ҳақиқати корҳо на танҳо зоҳир, балки ботин низ ба ҳисоб гирифта мешавад.
• Ин оят моро ба муҳаббат ба Қуръон ва ба Аллоҳ наздиктар мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Парвардигор ҳамеша бо бандаи худ аст ва Ӯро ҳеҷ чиз аз ҳоли мо пинҳон нест.