سوره طہ — آيت 7

1) ڪلمات جي معنيٰ:

• تَجْهَرْ: بلند آواز سان چوڻ، ظاهر ڪرڻ.
• بِالْقَوْلِ: ڳالهه سان، قول سان.
• السِّرَّ: ڳجهي ڳالهه، جيڪا ٻئي کي لڪائي چئي وڃي.
• أَخْفَى: ان کان به وڌيڪ ڳجهي، يعني دل ۾ هلندڙ خيال ۽ وسوسا.

2) تفسير:

اي نبي! توهان جيڪڏهن بلند آواز سان ڳالهه ڪريو يا آهستي سان، ته ٻئي حالتون الله تعالى جي علم ۾ برابر آهن. الله پاڪ هر شيءِ کي ڄاڻندڙ آهي. هو ان ڳالهه کي به ڄاڻي ٿو جيڪا ٻئي کي ڳجهي طور تي ٻڌائي وڃي ٿي، ۽ ان کان به وڌيڪ ڳجهي شيءِ کي ڄاڻي ٿو، يعني اهي خيال ۽ وسوسا جيڪي انسان جي دل ۾ پيدا ٿين ٿا ۽ زبان تي نه ايندا آهن. الله جي علم کان ڪجهه به لڪل ناهي.

3) فائدا:

• الله تعالى جو علم هر شيءِ تي محيط آهي، ظاهر ۽ ڳجهو سڀ هن جي علم ۾ آهي.
• انسان کي گهرجي ته هميشه الله جي نگرانيءَ جو احساس رکي، ڇاڪاڻ ته دل جا خيال به الله کان لڪل ناهن.
• هي آيت انسان کي الله جي ويجهو ٿيڻ ۽ هن جي عظمت کي سمجهڻ جي ترغيب ڏئي ٿي.
• الله جي علم تي ايمان رکڻ سان انسان ۾ تقوىٰ ۽ نيڪيءَ جي رغبت پيدا ٿئي ٿي.
• قرآن مجيد ۾ الله جي صفت ”علم“ جو ذڪر انسان کي پنهنجي اعمال ۽ نيتن جي اصلاح ڏانهن راغب ڪري ٿو.