Сураи Та Ха — Оят 80

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— Тавр: номи кӯҳест, ки Худованд бо Мӯсо (алайҳис-салом) дар он суҳбат карда, Тавротро нозил кардааст.

— Ҷониби Таври Айман: тарафи рости он кӯҳ ё водии назди он, ки ҷои мулоқот ва суҳбати Худованд бо Мӯсо буд.

— Манн: хӯроки ширинмонанд, ки мисли асал ё шираи ширин буд ва Худованд онро ба банӣ Исроил дар биёбон нозил мекард.

— Салво: паррандаи хурди хушгӯшт, ки ба мурғи биёбонӣ (сумоне) монанд буд ва ба онҳо ғизо мешуд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба фарзандони Исроил хитоб мекунад ва мефармояд: Эй банӣ Исроил, ба ёд оред неъматҳои бузурги Моро бар шумо. Мо шуморо аз дасти душманатон — Фиръавн ва лашкари ӯ — наҷот додем, он гоҳ ки шуморо аз баҳр гузаронидем ва душманатонро ғарқ кардем. Пас аз он Мо шуморо ба ҷои мулоқот дар тарафи рости кӯҳи Тавр ваъда додем, то дар он ҷо бо Мӯсо суҳбат кунем ва Тавротро бар ӯ нозил намоем, то роҳнамои шумо дар дин ва дунё бошад. Ҳамчунин дар биёбон, ки шумо саргардон ва бехӯрок будед, аз раҳмати Хеш бар шумо «Манн» — хӯроки ширинмонанд, ва «Салво» — паррандаи хушгӯштро фурӯ фиристодем, то аз он бихӯред ва аз гуруснагӣ наҷот ёбед.

Ин оят ёдоварӣ аз силсилаи неъматҳои пайдарпайи Худованд бар банӣ Исроил аст: наҷот аз душман, ваъдаи мулоқот барои гирифтани китоби осмонӣ, ва таъмини ризқу ғизо дар ҳолати сахтӣ. Ҳамаи ин нишонаи раҳмат ва меҳрубонии Худованд нисбат ба бандагони Хеш аст, то шукргузор бошанд ва ба Ӯ имон оваранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Худованд бандагони Хешро дар лаҳзаҳои сахтӣ танҳо намегузорад; Ӯ роҳи наҷотро нишон медиҳад, чунон ки банӣ Исроилро аз Фиръавн наҷот дод.

— Ёдоварии неъматҳои гузашта воситаи қавӣ кардани имон ва шукргузорӣ аст; инсон бояд ҳамеша неъматҳои Худовандро ба ёд оварад.

— Худованд на танҳо наҷоти ҷисмонӣ медиҳад, балки роҳнамоии маънавӣ низ мефиристад — китоби осмонӣ ва паёмбарон — то инсон дар роҳи рост қарор гирад.

— Ризқу рӯзӣ аз ҷониби Худованд аст; Ӯ ҳатто дар биёбони хушк ва беоб ба бандагони худ ғизои хуш ва ширин медиҳад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Худованд таваккул кунем ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем, зеро Ӯ қодир аст дар ҳар шароит моро ёрӣ диҳад.

— Шукргузорӣ дар баробари неъматҳо боиси афзун шудани онҳо мегардад ва инсонро ба Худованд наздиктар мекунад.