سوره انبیا — آیه 1

معانی کلمات:

• اقْتَرَبَ: نزدیک شد.
• حِسَابُهُمْ: حساب و بازخواست اعمالشان (روز قیامت).
• غَفْلَةٍ: بیخبری و غفلت از حقایق آخرت.
• مُعْرِضُونَ: رویگردانان و اعراضکنندگان از پند و اندرز.

تفسیر آیه:

زمان حساب و بازخواست مردم بسیار نزدیک شده است؛ اما اینان در غفلتی عمیق فرو رفتهاند و از این هشدار بزرگ رویگردانند. آنان بهجای آماده شدن برای آن روز، در دنیا غرق شده و به سرگرمیهای زودگذر دل خوش کردهاند. این آیه هشداری است برای تمام انسانها، بهویژه کسانی که منکر رستاخیزند؛ زیرا روز قیامت، روزی است که هر کس با اعمال خود مواجه میشود و هیچ چیز از آن پنهان نمیماند. با این حال، کافران و غافلان نه تنها به فکر آن روز نیستند، بلکه با شنیدن این هشدارها نیز اعراض کرده و به تکذیب خود ادامه میدهند.

فواید و پیامهای آیه:

• نزدیکی قیامت را نباید با معیارهای دنیوی سنجید؛ بلکه باید آن را همیشه در نظر داشت و خود را برای آن آماده کرد.
• غفلت از آخرت، ریشهی همهی گناهان و نافرمانیهاست؛ پس باید با یاد خدا و تفکر در عاقبت کارها، این غفلت را از دل زدود.
• اعراض از هشدارهای الهی، نشانهی نادانی و بیخردی است؛ زیرا عاقل کسی است که از تذکرات قرآن و انبیا پند گیرد و راه رستگاری را در پیش بگیرد.
• این آیه دعوتی است به بیداری و توجه به اینکه زندگی دنیا کوتاه و زودگذر است و حساب و کتابی دقیق در انتظار همگان است؛ پس سعادتمند کسی است که پیش از فرا رسیدن آن روز، به اصلاح خود بپردازد.