Сураи Аль-Анбия — Оят 110

1. Маънои калимаҳо:

— الْجَهْرَ: ошкор, овози баланд, чизе ки ошкоро гуфта мешавад.

— تَكْتُمُونَ: пинҳон мекунед, ниҳон медоред, дар дил ё сирр нигоҳ медоред.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло хабар медиҳад, ки Ӯ аз ҳамаи суханони ошкори шумо огоҳ аст, ҳамон чизҳое ки бо овози баланд ё дар миёни мардум мегӯед, ва низ аз ҳар чизе ки дар дилҳои худ пинҳон медоред, бохабар аст. Ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пӯшида намемонад, на гуфтори ошкор ва на нияти ниҳон. Ӯ ҳамаро медонад ва ҳар касро ба амалаш ҷазо ё мукофот медиҳад. Ин оят ҳамдилӣ ва ҳушёрӣ меомӯзад, ки одам бояд ҳамеша дар фикри гуфтору рафтори худ бошад, зеро Худои доно ҳамаро мешунаваду мебинад ва ҳисоб хоҳад кард.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша ростқавл ва покдил бошем, чунки Худо ҳам суханони ошкор ва ҳам ниятҳои пинҳони моро медонад.

— Моро тарбия медиҳад, ки аз гуфтори бад ва нияти нопок парҳез кунем, зеро ҳеҷ чиз аз назди Аллоҳ пинҳон нест.

— Дар дил эҳсоси назорати Худоро бедор мекунад ва ба инсон кӯмак мекунад, ки дар ҳаёти ҳаррӯза бо адлу инсоф рафтор кунад.

— Ба мо мефаҳмонад, ки дунёи гуфтору кирдори мо ҳама дар пеши Худо сабт аст ва рӯзе ҳисоб хоҳем дод, пас бояд ба сӯи некӣ ва тақво ҳаракат кунем.

— Ин боварӣ ба дониши бепоёни Аллоҳ моро ба сӯи ислом ва Қуръон наздиктар мекунад, чунки мебинем, ки дини мо дини ростӣ, адолат ва огоҳист.