Сураи Аль-Анбия — Оят 16

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «لَاعِبِينَ»: бозикунандагон, яъне беҳуда ва беҳикмат.

— «عَبَثًا»: кори бефоида ва беҳикмат.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки Мо осмону замин ва он чи дар байни онҳост, ба бозӣ ва беҳуда наофаридаем. Балки онҳоро барои ҳикматҳои бузург ва манфиатҳои дуняву охират офаридаем. Офариниши ин ҳама олам барои он аст, ки далолат бар қудрати бепоёни Мо кунад ва бар бандагон ҳуҷҷат тамом шавад, то аз он ибрат гиранд ва бидонанд, ки Офаридгори ин ҳама чиз ба ҳеҷ чиз монанд нест ва ибодат танҳо барои Ӯ сазовор аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҷаҳони офариниш беҳуда ва беҳикмат нест, балки ҳама чиз бо ҳикмати амиқ офарида шудааст. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба бузургии Худованд пай барад ва ба Ӯ имон оварад.

— Офариниши осмону замин далели равшани қудрати Худованд аст, ки ҳеҷ чиз ба Ӯ монанд нест ва танҳо Ӯ сазовори ибодат аст.

— Ин оят инсонро ба андеша ва тафаккур дар бораи офариниш даъват мекунад, то аз он ибрат гирад ва роҳи ростро пайдо кунад.

— Қуръон китобест, ки бо далелҳои равшан ва ҳикматҳои амиқ инсонро ба сӯи ҳақиқат ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба ислом меҳрубон месозад.