Surat Al-Anbiya — Ayat 17

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• لَهْوًا (lahwan): ing kene tegese anak utawa bojo, yaiku samubarang kang dadi panglipur lan kesenengan.
• مِن لَّدُنَّا (min ladunna): saka ngarsane Ingsun, saka sisi Ingsun dhewe.
• إِن كُنَّا فَاعِلِينَ (in kunna fa'ilin): manawa Ingsun iki kersa nindakake.

2) Tegese ayat:

Manawa Allah kersa damel anak utawa bojo minangka panglipur, mesthi Panjenengane damel saka ngarsane dhewe, ora saka barang kang ana ing sisihe manungsa. Nanging Allah ora nindakake bab kuwi, amarga Panjenengane Mahasuci lan ora pantes duwe anak utawa bojo. Dadi ayat iki negesake yen Allah iku Mahasuci, ora butuh anak, ora butuh bojo, lan ora butuh panglipur kaya makhluk. Kabeh kang ana ing langit lan bumi iku kagungane Allah, lan Panjenengane ora mbutuhake samubarang.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Allah iku Mahasuci, ora padha karo makhluk. Panjenengane ora duwe anak lan ora duwe bojo.
• Ayat iki mulangake marang kita supaya ora nyembah marang samubarang kang ora pantes, lan supaya ngerti yen Allah iku siji lan ora ana kang padha karo Panjenengane.
• Kanthi mangerteni sifat-sifat Allah kang sampurna, ati kita dadi luwih cedhak lan tresna marang Panjenengane.
• Ayat iki uga ngelingake yen kabeh kang ana ing donya iki mung titipan, lan Allah ora butuh marang samubarang.
• Sapa kang mangerteni ayat iki bakal tambah iman lan tambah ngerti yen Islam iku agama kang mulangake tauhid kang resik lan bener.