Suurah Al-Anbiyaa — Aayad 17

Macnada Erayada:

• لهوًا: Waxaa loola jeedaa ilmo ama haweenay (saaxiibad), sida ay sheegeen culimada tafsiirka.
• من لدنّا: Waxaa loola jeedaa agtayada, wax aan ka yeelan lahayn dadka.

Tafsiirka Aayadda:

Waxaa Eebe (Subxaanahu watacaalaa) ku caddaynaya aayaddan inay ka nasan yihiin inay yeeshaan ilmo ama haweenay, isagoo yidhi: Haddaan doono inaan yeelano ilmo ama haweenay, waxaan ka yeelan lahayn agtayada wax aan uga yeelan lahayn dadka, sida hurul-ciin (haweenka Jannada) iyo wiilasha Jannada iyo Malaa'igta. Laakiin anagu ma aannu falin arrintaas, waayo waxay ku suurtagmi karto cidda uu u baahan yahay, anaguna waxaan ka nasan nahay baahidaas iyo wax kasta oo ka mid ah. Sidaa darteed, ma jiro wax Eebe la wadaaga, mana jiro ilmo ama haweenay Eebe leh, sida ay sheegeen gaalada iyo mushrikiinta.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Kamiliyadda Eebe (Subxaanahu watacaalaa): Aayaddan waxay muujinaysaa in Eebe ka dheer yahay wax kasta oo aan kaamil ahayn, sida yeelashada ilmo ama haweenay, taasoo ah astaanta baahida iyo cilladda.
2. Burburinta caqiidada xun: Aayaddan waxay beeninaysaa caqiidada mushrikiinta ee ah in Eebe leeyahay ilmo ama la wadaago, waxayna caddaynaysaa in Eebe uu keli yahay.
3. Dhiirigelinta cibaadada: Marka muslimku ogaado in Eebe uu ka nasan yahay baahidaas, wuxuu ku xoogaysanayaa cibaadadiisa isagoo ogaa in Eebe uu uusan u baahnayn waxba, balse isagu uu u baahan yahay Eebe.
4. Xoojinta tawxiidka: Aayaddan waxay xoojinaysaa tawxiidka (keli-nimaadka Eebe) waxayna ka digaysaa shirkiga, maadaama Eebe uu ka nasan yahay wax kasta oo ka mid ah astaamaha makhluuqaadka.