Sura Al-Anbija — Werset 17

Znaczenie słów:

• لَهْوًا – rozrywka, zabawa; w tym kontekście oznacza dziecko lub żonę (małżonkę), gdyż są one źródłem radości i przyjemności w życiu.
• مِن لَّدُنَّا – od Nas, z Naszego strony, spośród tego, co jest u Nas.
• إِن كُنَّا فَاعِلِينَ – gdybyśmy w ogóle mieli to czynić (jako możliwe do zaistnienia).

Tafsir (wyjaśnienie):

Bóg – Wysławiony i Najwyższy – oznajmia, że gdyby zechciał mieć dziecko lub towarzyszkę (żonę), to wybrałby ich spośród tego, co jest u Niego, a nie spośród Jego stworzeń. Mógłby bowiem wybrać na to hurysy, aniołów lub innych, którzy są doskonali i czyści, a nie ludzi – słabych i ułomnych. Jednakże Bóg tego nie uczynił i nigdy by tego nie uczynił, ponieważ jest to dla Niego niemożliwe i niegodne Jego Majestatu. On jest Jeden, Jedyny, Samowystarczalny, nie ma dziecka ani małżonki, nie rodzi i nie jest zrodzony, a całe stworzenie jest Jego niewolnikami i sługami. Ten werset ma na celu obalenie twierdzeń tych, którzy przypisywali Bogu dzieci – jak niektórzy poganie, którzy mówili, że aniołowie są córkami Boga, czy też żydzi i chrześcijanie, którzy przypisywali Mu syna. Bóg jest ponad to wszystko, daleki od jakiegokolwiek podobieństwa do stworzeń.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Wielkość i doskonałość Boga – werset ukazuje, że Bóg jest absolutnie wolny od potrzeb i braków. Nie potrzebuje dziecka ani towarzysza, gdyż jest Samowystarczalny i wieczny, a wszystko, co istnieje, jest Jego stworzeniem.
2. Obalenie fałszywych przekonań – werset stanowi mocny argument przeciwko wszystkim, którzy przypisują Bogu dzieci lub partnerów, niezależnie od epoki i kultury. Przypomina, że taka wiara jest sprzeczna z czystym monoteizmem (tawhid).
3. Zachęta do refleksji nad naturą Boga – człowiek, który rozważa ten werset, dostrzega, że Bóg jest inny niż Jego stworzenia, a Jego istota nie podlega żadnym ograniczeniom ani potrzebom. To prowadzi do głębszego poznania i umiłowania Boga.
4. Wzmacnianie wiary w jedność Boga – werset umacnia wiarę w to, że Bóg jest Jeden, nie ma sobie równych, a wszelkie próby nadawania Mu atrybutów stworzeń są błędem i prowadzą do zguby.
5. Pokora i wdzięczność – gdy człowiek uświadamia sobie doskonałość Boga i Jego wielkość, czuje się mały i pokorny wobec Niego, a jednocześnie wdzięczny za to, że Bóg obdarzył go rozumem i zdolnością do poznania prawdy.