Surat Al-Anbiya — Ayat 21

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• أَمِ: tegesé "apa" utawa "malah", nanging ing kéné ateges "bahkan" (بل), lan minangka tembung pitakon kanggo nggugat lan nampik.
• اتَّخَذُوا: padha nganggep utawa padha njupuk.
• آلِهَةً: sesembahan-sesembahan (brahala).
• مِنَ الْأَرْضِ: saka bumi.
• يُنشِرُونَ: padha bisa nguripaké wong kang wis mati.

2) Katrangané ayat:

Ayat iki isiné panyendhu lan panyengkak marang wong-wong musyrik kang padha nyembah brahala. Allah paring pitakon kanggo nggugat: apa pancèn wong-wong musyrik mau padha njupuk sesembahan saka bumi (brahala-brahala kang digawé saka watu, kayu, utawa logam) kang bisa nguripaké wong kang wis mati? Tembung "أَمِ" ing kéné ateges "bahkan" (بل), lan tembung pitakoné minangka panyengkak, yaiku nampik lan nggugat tumindaké wong musyrik mau.

Brahala-brahala iku kabèh asalé saka bumi, ora bisa apa-apa, luwih-luwih ora bisa nguripaké wong kang wis mati. Dadi, kepriyé wong-wong musyrik mau tega nyembah barang kang ora kuwat babar pisan? Iki minangka panyendhu kanggo wong-wong kang nyembah saliyané Allah. Sing bisa nguripaké lan matèni iku mung Allah. Mula, barang kang ora bisa nguripaké wong mati iku ora pantes dianggep sesembahan.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Allah iku Maha Kuwasa, mung Panjenengané kang bisa nguripaké wong kang wis mati. Iki bukti yèn Allah iku siji-sijiné sesembahan kang bener.
• Brahala lan samubarang kang digawé saka bumi ora bisa mènèhi manfaat utawa mudharat, mula ora pantes disembah.
• Ayat iki ngajak manungsa supaya mikir kanthi waras: aja nyembah barang kang ora bisa apa-apa, nanging nyembaha marang Allah kang Maha Kuwasa.
• Islam mulangake tauhid, yaiku ngakoni yèn mung Allah kang pantes disembah. Iki dadi dhasar kanggo urip kang tentrem lan bener.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita saya tambah iman lan tresna marang Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an tansah ngajak manungsa marang kabecikan lan nyingkiri tumindak syirik.