Сураи Аль-Анбия — Оят 20

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Юсаббиҳун»: тасбеҳ мегӯянд, яъне Худоро аз ҳар айбу нуқсон пок медоранд ва ба ёди Ӯ машғуланд.

— «ал-Лайла ва-н-Наҳор»: шабу рӯз, яъне ҳама вақт ва бе таваққуф.

— «Ло яфтурун»: суст намешаванд, монда намегарданд ва аз ибодат боз намеистанд. Асли «футур» ором гирифтан баъд аз шиддат аст.

1. Тафсири оят:

Фариштагон шабу рӯз Худованди Мутаъолро тасбеҳ мегӯянд ва аз зикру ситоиши Ӯ ҳеҷ гоҳ боз намеистанд. Онҳо дар ибодат сустӣ намекунанд, монда намешаванд ва аз тасбеҳ дилгир намегарданд. Ин амали онҳо давомнок аст, на мисли амали одамон, ки баъд аз муддате хаста мешаванд ё дилгир мегарданд. Фариштагон пайваста ба ёди Худо машғуланд ва аз покӣ ва бузургии Ӯ сухан мегӯянд, бидуни футур ва бе таваққуф.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят бузургии ибодат ва зикри Худоро нишон медиҳад, ки ҳатто фариштагони муқарраб низ аз он ҳеҷ гоҳ боз намеистанд.

— Давомнокӣ дар тоъат ва ихлос дар ибодат сабаби наздикӣ ба Худованд аст.

— Қуръон моро тарбия мекунад, ки дар некиву ибодат сустӣ ва дилгирӣ накунем, балки бо ишқу умед ба Худо рӯ орем.

— Ёди Худо оромиши дил ва покии рӯҳро меорад ва инсонро аз ғафлат ва бехабарӣ наҷот медиҳад.

— Ин оят далели он аст, ки Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст ва моро ба сӯи зиндагии пур аз зикру шукр ва ибодат роҳнамоӣ мекунад.