Сураи Аль-Анбия — Оят 30

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• رَتْقًا — ба ҳам пайваста ва яклухт, бе ҷудоӣ.
• فَفَتَقْنَاهُمَا — пас он дуро аз ҳам ҷудо кардем ва кушодем.
• كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ — ҳар чизе ки зинда аст.

1. Тафсири оят:

Оё онҳое ки ба Аллоҳ кофир шуданд, намедонанд ва намебинанд, ки осмонҳо ва замин дар ибтидо ба ҳам пайваста ва яклухт буданд, миёни онҳо фосилае набуд, на борон аз осмон мефаромад ва на гиёҳ аз замин меруст? Пас Мо бо қудрати худ он дуро аз ҳам ҷудо кардем, осмонҳоро ҳафт табақа ва заминро ҳафт табақа гардонидем, боронро аз осмон фурӯ фиристодем ва гиёҳро аз замин берун овардем. Ва Мо аз об ҳар чизеро ки зинда аст, зинда гардонидем — ҳайвон бошад ё гиёҳ, ҳама аз об ҳаёт меёбанд ва об сабаби зиндагии онҳост. Оё онҳо ин нишонаҳои равшани қудрати Аллоҳро дида, имон намеоваранд ва танҳо Аллоҳро ба бандагӣ ихтисос намедиҳанд?

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят далели равшани қудрати Аллоҳро нишон медиҳад, ки Ӯ осмонҳо ва заминро аз ҳолати баҳампайваста ҷудо карда, ҳаётро аз об офаридааст.
• Оят инсонро ба андеша ва тафаккур даъват мекунад, то дар офариниши осмонҳо ва замин ва об тааммул намояд.
• Об сабаби асосии ҳаёт будани ҳамаи мавҷудоти зинда — ҳайвонот ва гиёҳот — дар ин оят зикр шудааст, ки ин неъмати бузурги Аллоҳ аст.
• Оят кофиронро ба имон даъват мекунад ва мепурсад, ки бо вуҷуди ин ҳама нишонаҳои возеҳ, чаро имон намеоваранд?
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд неъматҳои Аллоҳро бишносем, шукргузор бошем ва танҳо Ӯро парастиш кунем.
• Тафаккур дар бораи офариниш ва нишонаҳои қудрати Аллоҳ роҳи расидан ба имон ва яқин аст.