ซูเราะฮฺ อัล-อัมบิยาอ์ — อายะฮฺ 30

ความหมายของคำสำคัญในโองการ:

• ร็อตก็อน (رَتْقًا): หมายถึง การติดกันเป็นแผ่นเดียวกัน ไม่มีช่องว่างระหว่างกัน
• ฟะตะกนาฮุมา (فَفَتَقْنَاهُمَا): เราได้แยกมันทั้งสองออกจากกัน
• กุลลุ ชัยอิน ฮัยยิน (كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ): ทุกสิ่งที่มีชีวิต

การตีความโองการ:

โองการอันทรงเกียรตินี้กล่าวถึงผู้ปฏิเสธศรัทธา โดยตั้งคำถามเชิงตำหนิว่า พวกเขามิได้พิจารณาใคร่ครวญหรือเรียนรู้ดอกหรือว่า ชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดินนั้นแต่เดิมเคยติดกันเป็นผืนเดียวกัน ไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ไม่มีฝนตกลงมาจากฟ้า และไม่มีพืชงอกขึ้นจากดิน ต่อมาเราจึงได้แยกมันทั้งสองออกจากกันด้วยอำนาจของเรา ทำให้ชั้นฟ้ากลายเป็นเจ็ดชั้น และแผ่นดินถูกแผ่ออกไป พร้อมกับที่เราได้บันดาลให้น้ำฝนตกลงมาจากฟากฟ้า และให้พืชพันธุ์งอกเงยขึ้นจากแผ่นดิน

จากนั้นพระองค์ทรงชี้ให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของน้ำว่า เราได้ทำให้สิ่งมีชีวิตทุกชนิดดำรงอยู่ได้ด้วยน้ำ ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ สัตว์ หรือพืช ล้วนต้องการน้ำเพื่อการมีชีวิต ทั้งนี้เพื่อเป็นการบ่งชี้ถึงพระอำนาจอันยิ่งใหญ่ของพระผู้เป็นเจ้า

ท้ายที่สุดพระองค์ทรงตั้งคำถามเชิงตำหนิว่า หลังจากที่พวกเขาได้เห็นหลักฐานอันชัดเจนเหล่านี้แล้ว เหตุใดพวกเขาจึงยังไม่ศรัทธาและไม่ยอมเชื่อในพระองค์เล่า?

บทเรียนและข้อคิดที่ได้รับ:

1. การพิจารณาจักรวาลและการสร้างสรรพสิ่งเป็นหนทางนำไปสู่การศรัทธาในพระเจ้า เพราะความประสานสัมพันธ์อันน่าอัศจรรย์นี้ไม่อาจเกิดขึ้นโดยบังเอิญ
2. พระเจ้าทรงเปิดเผยหลักฐานแห่งพระอำนาจของพระองค์ผ่านธรรมชาติรอบตัวเรา เพื่อให้มนุษย์ได้ใช้สติปัญญาไตร่ตรอง
3. น้ำคือต้นกำเนิดของชีวิต เป็นความเมตตาอันยิ่งใหญ่จากพระเจ้าที่เราควรตระหนักและรู้คุณค่า
4. การศรัทธาไม่ใช่เพียงการเชื่อโดยปราศจากหลักฐาน แต่คือการเปิดใจพิจารณาหลักฐานที่อยู่รอบตัวเราแล้วนำไปสู่การยอมรับในพระเจ้าผู้ทรงสร้าง
5. โองการนี้เชิญชวนให้มนุษย์ละทิ้งความดื้อรั้นและเปิดใจรับความจริง ซึ่งจะนำไปสู่ความสงบสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า