Surat Al-Anbiya — Ayat 53

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• قَالُوا (qālū): padha ngucap, yaiku wong-wong kafir saka kaum Nabi Ibrahim.
• وَجَدْنَا (wajadnā): awake dhewe nemu, awake dhewe ngerteni.
• آبَاءَنَا (ābā'anā): bapak-bapak kita, yaiku para leluhur.
• لَهَا (lahā): marang dheweke (brahala utawa reca).
• عَابِدِينَ (ʿābidīn): wong-wong kang padha nyembah.

2) Tegese ayat iki:

Wong-wong kafir mau padha mangsuli marang Nabi Ibrahim, "Awake dhewe iki nemu bapak-bapak lan para leluhur kita padha nyembah brahala-brahala iki. Mula awake dhewe ya melu nyembah, amarga mung nuruti apa kang wis dilakoni dening wong tuwa lan leluhur kita."

Dadi alesane wong-wong mau nyembah brahala dudu amarga ana bukti utawa pikir kang cetha, nanging mung amarga padha niru lan ngetutake lakune para leluhure. Ora ana dhasar kang kuwat, mung taklid buta marang tradhisi turun-temurun.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita supaya ora gampang ngetutake apa kang dilakoni wong akeh utawa leluhur tanpa ngerti dhasare. Yen arep nindakake sawijining perkara, kudu ngerti alesane lan dhasare kang bener.
• Islam ngajak manungsa supaya mikir lan nggunakake akal. Ora kena mung taklid buta marang tradhisi kang ora ana dhasare.
• Ayat iki nuduhake sepira gedhene nikmaté Allah marang kita, amarga wis dikirim para nabi lan rasul kanggo nuduhake dalan kang bener, supaya kita ora kesasar kaya umate Nabi Ibrahim kang mung ngetutake leluhure.
• Kanthi mangerteni crita iki, kita dadi luwih tresna marang Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an iku pituduh kang cetha lan gamblang, ora mung ngetutake omongan wong liya tanpa ngerti.
• Ayo padha sinau agama kanthi tenanan, supaya ibadah kita dhedhasar kawruh lan keyakinan kang bener, ora mung amarga kebiasaan utawa turunan wae.