Surat Al-Anbiya — Ayat 52

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• إِذْ (idz): nalika, yaiku wektu nalika Nabi Ibrahim ngomong marang bapake lan kaumé.
• التَّمَاثِيلُ (at-tamātsīl): gambar-gambar utawa patung-patung kang digawé kanggo disembah, yaiku brahala.
• عَاكِفُونَ (‘ākifūn): wong-wong kang tetep lan terus-terusan manggon utawa nglakoni ibadah marang barang kasebut, ora gelem ninggal.

1. Tafsir ayat:

Ing ayat iki, Allah nyritakake kedadeyan nalika Nabi Ibrahim a.s. ngadhepi bapake lan kaumé. Panjenengané takon kanthi pitakon kanggo ngelingake lan ngajak mikir: "Apa ta patung-patung iki kang padha kok sembah lan kok ugemi kanthi terus-terusan?" Pitakon iki dudu pitakon kanggo njaluk katrangan, nanging minangka teguran supaya wong-wong mau mikir babagan apa kang padha dilakoni. Patung-patung iku digawé déning tangané dhéwé, ora bisa menehi manfaat utawa mudharat, nanging malah dadi sesembahan kang dilestarekake. Nabi Ibrahim kepéngin mbukak kesalahan gedhé iki kanthi cara kang alus nanging tegas, supaya kaumé sadhar lan bali marang nyembah Allah kang sejati.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulang supaya wani takon lan ngelingake marang kebeneran, sanajan marang kulawarga lan kaumé dhéwé.
• Nggambaraké carané dakwah Nabi Ibrahim kang ngajak mikir kanthi pitakon, dudu kanthi paksaan.
• Nyembah barang kang digawé dhéwé iku ora ana gunané, mula kudu nyembah mung marang Allah.
• Islam ngajak manungsa nggunakaké akal lan ati kang resik supaya ora kejebak ing kabiasaan kang salah.
• Kanthi mangerteni crita para nabi, kita saya tresna marang Islam lan Al-Qur'an amarga kebak piwulang kang mulya lan migunani kanggo urip.