Surat Al-Anbiya — Ayat 54

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• ضَلَالٍ (dhalālin): kesasar, nyimpang saka dalan sing bener.
• مُبِينٍ (mubīnin): cetha, terang, ora samar-samar.
• آبَاؤُكُمْ (ābā'ukum): bapak-bapakmu, para leluhurmu.

1. Tafsir ayat:

Nabi Ibrahim AS ngandhani marang kaumé kanthi tegas: "Satemene kowé kabeh — yaiku kowé dhéwé lan para bapak-bapakmu sing padha mbok tututi — wis ana ing kesasar sing cetha banget." Maksudé, nyembah brahala iku dudu dalan sing bener, lan ora ana dhasaré babar pisan. Sing mbok lakoni iku mung ngetutake kebiasaané wong tuwa lan leluhur, tanpa dipikir nganggo akal lan tanpa landhesan bukti sing bener. Dadi kesasaré iku ora mung sithik, nanging wis cetha lan ketara banget, nganti ora bisa didhelikake manèh. Wong-wong mau wis adoh saka dalan sing bener, yaiku nyembah marang Allah SWT sing Maha Tunggal.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki mulang marang kita supaya ora gampang ngetutake kebiasaané wong tuwa utawa leluhur kanthi wuta, tanpa ngerti bener lan luputé. Kabeh kudu dipikir nganggo akal lan ditimbang nganggo tuntunan agama.
• Islam ngajak manungsa nggunakké akalé kanggo mikir lan nggoleki bebener, ora mung manut-manut wae marang apa sing wis dadi tradisi.
• Nabi Ibrahim AS dadi tuladha wong sing wani ngomong bener sanajan kudu ngadhepi kaumé dhéwé. Iki mulang kita supaya wani mbela bebener kanthi cara sing apik.
• Ayat iki uga nuduhaké gedhéné katresnané Allah marang manungsa, amarga Allah ngutus para nabi supaya manungsa metu saka kesasar lan bali menyang dalan sing bener.
• Sapa waé sing gelem mikir lan mbukak atiné, mesthi bakal weruh yèn ajaran Islam iku cetha lan gampang dimangerteni, dadi ora ana alesan kanggo tetep ana ing kesasar.