سوره انبیا — آیه 69

معانی کلمات:

• کُونِی: باش (خطاب به آتش).
• بَرْدًا: خنک و سرد.
• سَلَامًا: سلامت و امنیت؛ یعنی بدون آزار و گزند.

تفسیر آیه:

هنگامی که حجتِ ابراهیم (علیهالسلام) بر قومش تمام شد و آنان نتوانستند با منطق و استدلال، او را شکست دهند، به زور و قدرت متوسل شدند و تصمیم گرفتند او را در آتش بسوزانند تا انتقام بتهایشان را بگیرند. آتشی عظیم و سوزان افروختند و ابراهیم را در آن انداختند. اما خداوند متعال که یاور و حامی پیامبرانش است، به آتش فرمان داد: «ای آتش! بر ابراهیم خنک و سلامت باش.» پس آتش، سرد و بیآزار شد و هیچ گزندی به ابراهیم نرسید؛ نه سوزشی داشت و نه حرارتی که به او آسیب برساند. این معجزهای بزرگ بود که قدرت مطلق الهی را بر همه چیز نشان داد؛ چرا که آتش، ذاتاً سوزاننده است، اما به فرمان خدا، خاصیت خود را از دست داد و برای ابراهیم، مایه آرامش و امنیت شد.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه نشان میدهد که خداوند بر همه چیز تواناست و هیچ چیزی در آسمانها و زمین از اراده او خارج نیست؛ حتی آتش که نماد سوزندگی و نابودی است، به فرمان او میتواند مایه آرامش و سلامت شود.
• ایمان و توکل بر خدا، انسان را در سختترین شرایط بیمه میکند؛ همانگونه که ابراهیم با توکل بر پروردگار، از میان آتش سربلند و سالم بیرون آمد.
• این داستان درس بزرگی است که هیچ قدرت و نیرویی در برابر اراده الهی یارای مقاومت ندارد و خداوند همیشه حامی بندگان مخلص و صادق خود است.
• آتش دشمنی و کینه کافران، هرگز نمیتواند به اولیای خدا آسیب برساند، مگر به اذن خداوند؛ و این مایه دلگرمی مؤمنان است که در برابر سختیها و دشمنیها، به خدا پناه ببرند و از او یاری بخواهند.