Sura Al-Anbija — Werset 7

Znaczenie słów:

• Ridżālan – mężczyzn, ludzi (nie aniołów).
• Nūḥī ilajhim – objawiamy im (natchnienie, przekazujemy im objawienie).
• Ahla dh-dhikr – ludzi przypomnienia, czyli uczonych, znawców wcześniejszych ksiąg objawionych (Tory i Ewangelii).

Tafsir (wyjaśnienie):

O Proroku Muhammado! Nie posłaliśmy przed tobą żadnego posłańca, który nie byłby człowiekiem – mężczyzną z ich społeczności, a nie aniołem. Wszyscy wcześniejsi prorocy, których wysyłaliśmy do ludów, byli ludźmi, którym objawialiśmy nasze przesłanie i przekazywaliśmy im natchnienie. Nie wysyłaliśmy aniołów jako posłańców do ludzi w tej postaci, którą mogliby zobaczyć i z którą mogliby rozmawiać bezpośrednio.

Dlatego, jeśli niewierni z Mekki wątpią w to, że posłaniec może być człowiekiem, niech zapytają ludzi wiedzy – uczonych spośród Żydów i chrześcijan, którzy znają wcześniejsze księgi objawione. Oni potwierdzą, że wszyscy prorocy, których Bóg wysyłał, byli ludźmi, a nie aniołami. Jeśli nie wiedzą i nie są pewni tej prawdy, niech zwrócą się do tych, którzy posiadają wiedzę o objawionych księgach, aby poznali prawdę.

Korzyści i nauki płynące z tej wersety:

1. Ludzka natura proroków – wszyscy posłańcy Boga byli ludźmi, co podkreśla, że proroctwo nie wymaga nadludzkiej natury, lecz wybrania i objawienia od Boga. To ułatwia ludziom naśladowanie ich i czerpanie z ich przykładu.
2. Pokora wobec wiedzy – wers ten uczy nas, że gdy nie wiemy czegoś, powinniśmy pytać ludzi wiedzy i uczonych. To zachęta do poszukiwania nauki i korzystania z autorytetów religijnych w sprawach, których nie rozumiemy.
3. Potwierdzenie jedności przesłania – wszystkie objawione księgi i prorocy przekazywali tę samą prawdę, a islam jest kontynuacją tej samej drogi. To umacnia wiarę w spójność Bożego przesłania od początku do końca.
4. Odpowiedź na wątpliwości – werset ten daje jasną odpowiedź tym, którzy kwestionują ludzką naturę posłańców, pokazując, że to była stała praktyka Boga w historii ludzkości. To wzmacnia pewność wierzących i usuwa przeszkody w przyjęciu prawdy.
5. Zachęta do dialogu międzyreligijnego – odwołanie się do ludzi ksiąg wcześniejszych pokazuje, że islam uznaje wspólne korzenie z innymi religiami monoteistycznymi i zachęca do rozmowy opartej na wiedzy i wzajemnym szacunku.