Сураи Аль-Анбия — Оят 71

1. Маънои калимаҳо:

— «نَجَّيْنَا»: наҷот додем, раҳонидем.

— «لُوطًا»: Лут (алайҳис-салом), бародарзодаи Иброҳим (алайҳис-салом), ки ба ӯ имон оварда буд.

— «بَارَكْنَا»: баракат додем, хайру баркат ҷорӣ кардем.

— «لِلْعَالَمِينَ»: барои ҷаҳониён, барои тамоми махлуқот.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки Иброҳим (алайҳис-салом)-ро аз қавми кофир ва аз оташи Намруд наҷот додем ва Лут (алайҳис-салом)-ро, ки ба ӯ имон оварда буд, низ раҳонидем. Ҳар дуро аз сарзамини Ироқ берун оварда, ба замини Шом — сарзамине, ки Мо дар он баракати бузург ҷорӣ кардаем — кӯчонидем. Ин замин аз сабаби фаровонии неъматҳо, обҳои равон, боғҳо ва зироатҳо баракатнок гардидааст ва боз аз ин сабаб, ки аксари паёмбарон аз ҳамин сарзамин бархостаанд ва рисолати худро аз он ҷо паҳн кардаанд. Баракати ин замин на танҳо барои сокинони он, балки барои тамоми ҷаҳониён аст, зеро аз он ҷо нури ҳидоят ва рисолатҳои осмонӣ ба мардуми дунё расидааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд бандагони солеҳи худро ҳеҷ гоҳ танҳо намегузорад ва онҳоро аз фитнаву зулм наҷот медиҳад.

— Ҳамроҳии одамони нек ва имондор дар роҳи дин сабаби наҷот ва баракат аст, чунон ки Лут (алайҳис-салом) бо Иброҳим (алайҳис-салом) ҳамроҳ шуд ва наҷот ёфт.

— Ҳиҷрат ва кӯчидан дар роҳи Худо метавонад сабаби кушоиш ва баракат гардад, чунон ки барои Иброҳим (алайҳис-салом) чунин шуд.

— Заминҳои муборак ва марказҳои паёмбарӣ нишонаи раҳмати Худованд барои тамоми ҷаҳониён аст.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ барои неъматҳои Худо ва пайравӣ аз роҳи паёмбарон тарғиб мекунад, то мо низ дар дунёву охират баракат ва наҷот ёбем.