سوره انبیا — آیه 71

معانی کلمات:

• نَجَّیْناهُ: او را نجات دادیم (ابراهیم علیه السلام).
• وَلُوطًا: و لوط (علیه السلام) را نیز.
• إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا: به سرزمینی که در آن برکت نهادیم.
• لِلْعَالَمِینَ: برای جهانیان (همه مردمان).

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه میفرماید که ما ابراهیم (علیه السلام) و لوط (علیه السلام) را که به او ایمان آورده بود، از سرزمین عراق (بابل) نجات دادیم و به سرزمین شام (فلسطین و نواحی آن) هدایت کردیم. این سرزمین را با برکتهای فراوانی مزیّن ساختیم؛ از جمله خیرات و نعمتهای بسیار، رودخانهها، درختان و حاصلخیزی زمین. همچنین این سرزمین را محل بعثت بسیاری از پیامبران قرار دادیم و آن را مهد رسالت و وحی گردانیدیم. این برکت شامل حال همه جهانیان است؛ زیرا از این سرزمین، هدایت و رحمت به تمام بشریت رسیده است. خداوند با این نجات، ابراهیم و لوط را از قوم ستمکار و بتپرست جدا کرد و به سرزمینی امن و پربرکت منتقل نمود تا بتوانند آزادانه به عبادت و دعوت مردم بپردازند.

فواید و پیامهای آیه:

• پناهگاه امن الهی: خداوند هرگاه بندهای مخلص را در معرض خطر ببیند، راه نجاتی برای او فراهم میکند و او را به مکانی امن و آرام منتقل میسازد. این نشاندهنده لطف و حمایت خداوند از مؤمنان است.
• برکت در ایمان و هجرت: هجرت در راه خدا، نهتنها سختی نیست، بلکه زمینهساز برکت و خیرات فراوان است. ابراهیم و لوط با ترک وطن، به سرزمینی رسیدند که نهتنها برای خودشان، بلکه برای تمام جهانیان منشأ خیر و برکت شد.
• اهمیت سرزمینهای مقدس: این آیه نشان میدهد که برخی سرزمینها بهخاطر اراده الهی، محل نزول برکات و بعثت انبیا میشوند و این برکت، پاداشی برای ایمان و صبر اولیای خداوند است.
• امیدواری به آینده: مؤمنان نباید از سختیها و دشمنیها ناامید شوند؛ زیرا خداوند همیشه راهی برای نجات و سربلندی آنان دارد و میتواند آنان را از تاریکیها به نور و برکت رهنمون سازد.