Сураи Аль-Анбия — Оят 89

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• زَكَرِيَّا: Закариё — номи паёмбаре аз бандагони солеҳи Худо.
• نَادَىٰ: нидо кард, дуо кард, бо овоз ба Парвардигораш муроҷиат намуд.
• لَا تَذَرْنِي: маро тарк накун, маро танҳо нагузор.
• فَرْدًا: танҳо, бефарзанд, касе ки ворисе надорад.
• الْوَارِثِينَ: ворисон, онҳое ки баъд аз марг боқӣ мемонанд ва мерос мегиранд.

1. Тафсири оят:

Худованд паёмбарашро даъват мекунад, ки қиссаи бандаи солеҳаш Закариёро ба ёд орад. Закариё дар синни пиронсолӣ вақте дид, ки фарзанде надорад, бо тавозуъ ва ихлос ба Парвардигораш рӯ овард ва гуфт: «Эй Парвардигори ман, маро танҳо ва бефарзанд магузор, то ки баъд аз ман касе боқӣ монад, ки кори динро идома диҳад ва мероси некӯ ба ҷой гузорад». Вай инчунин иқрор шуд, ки Худо беҳтарин ворис аст — ҳама чиз баъд аз марги бандагон боқӣ мемонад ва ҳамагӣ ба Ӯ бармегардад. Закариё аз Худо фарзанде хоста, ки пас аз ӯ дар роҳи дин ва хизмати мардум боқӣ монад ва вориси некӯ бошад. Ин дуо на танҳо хоҳиши фарзанд, балки орзуи идомаи рисолати дин ва хизмат ба бандагони Худо буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки дар ҳар синну сол ва ҳар ҳолат бо ихлос ва умед ба Худо дуо кунем; ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем.
• Закариё бо камоли адаб ва тавозуъ ба Парвардигораш муроҷиат кард — ин намунаи беҳтарини дуои бандаи солеҳ аст.
• Хоҳиши фарзанди солеҳ ва вориси некӯ барои идомаи роҳи дин амали некӯ ва писандида аст.
• Иқрор ба он ки Худо беҳтарин ворис аст, дили инсонро аз таваккул ба одамон озод мекунад ва ба Ӯ таваккал менамояд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳадафи асосии зиндагӣ хизмат ба дин ва боқӣ гузоштани амали солеҳ аст, на танҳо ҷамъоварии дунё.
• Қиссаҳои паёмбарон дар Қуръон барои тасаллӣ ва ибрати мӯъминон аст, ки дар сахтиҳо ба Худо умедвор бошанд ва аз Ӯ ёрӣ пурсанд.