انبیاء سۈرىسى — ئايەت 89

1) لۇغەت ئىزاھاتى:

• زَكَرِيَّا: زەكەرىيا ئەلەيھىسسالام، ئىسرائىل ئەۋلادىدىن بولغان پەيغەمبەر.
• نَادَى: ئۇ نىدا قىلدى، يەنى ئاۋازىنى كۆتۈرۈپ دۇئا قىلدى.
• لَا تَذَرْنِي: مېنى تاشلىمىغىن، مېنى يالغۇز قويما.
• فَرْدًا: يالغۇز، بالىسىز، ئارقىسىدىن قالغۇچىسى يوق.
• خَيْرُ الْوَارِثِينَ: ۋارىسلارنىڭ ئەڭ ياخشىسى، يەنى ھەممە ئۆلگەندىن كېيىن باقى قالغۇچىلارنىڭ ئەڭ ياخشىسى.

2) ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئى پەيغەمبەر، زەكەرىيا ئەلەيھىسسالامنىڭ قىسسىسىنى ئەسلىگىن. ئۇ قېرىپ، يېشى ئۇلغايغان چاغدا، پەرۋەردىگارىغا ئىلتىجا قىلىپ دۇئا قىلدى. ئۇ: «ئى رەببىم! مېنى يالغۇز، بالىسىز ھالدا تاشلىمىغىن. ماڭا ئارقىمدىن قالىدىغان، دىنىمنى داۋاملاشتۇرىدىغان بىر پەرزەنت ئاتا قىلغىن. سەن ۋارىسلارنىڭ ئەڭ ياخشىسىسەن، ھەممە ئۆلگەندىن كېيىن باقى قالغۇچىسەن» دېدى.

زەكەرىيا ئەلەيھىسسالام پەقەت بىر پەرزەنت ئۈچۈنلا دۇئا قىلمىدى، بەلكى ئۇ پەرزەنتنىڭ ئۆزىدىن كېيىن ئاللاھنىڭ دىنىغا خىزمەت قىلىدىغان، ئىنسانلارغا پايدىلىق بولىدىغان بىر ساھىبىئىمان بولۇشىنى ئۈمىد قىلدى. ئۇ ئاللاھنىڭ ۋارىسلارنىڭ ئەڭ ياخشىسى ئىكەنلىكىنى، ھەممە نەرسىنىڭ ئاخىرىدا ئاللاھقا قايتىدىغانلىقىنى چوڭقۇر چۈشەنگەن ئىدى.

بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، ئاللاھقا دۇئا قىلغاندا ئۈمىدسىزلىككە چۆكمەي، ئاللاھنىڭ رەھمىتىگە ئىشەنچ قىلىش كېرەك. زەكەرىيا ئەلەيھىسسالام قېرىپ، ئايالى تۇغۇتسىز بولسىمۇ، ئاللاھنىڭ قۇدرىتىگە تەۋەككۈل قىلىپ دۇئا قىلدى. ئاللاھ تائالا ھەر قانداق ئەھۋالدا بەندىسىنىڭ دۇئاسىنى ئاڭلايدۇ ۋە ئۇنىڭغا ئەڭ ياخشىسىنى بېرىدۇ. شۇڭا بىز ھەر ۋاقىت ئاللاھقا يۆنۈلۈپ، ئۇنىڭدىن ياخشىلىق تىلىشىمىز، سەۋر قىلىشىمىز ۋە ئۇنىڭ رەھمىتىدىن ئۈمىد ئۈزمەسلىكىمىز كېرەك.