Surja El-Enbija — Ajet 94

Kuptimi i fjalëve:

• El-Kufran: Mohim, mosnjohje, ose humbje e shpërblimit.
• Sa'juhu: Përpjekja e tij, vepra e tij e mirë.
• Kâtibûn: Ne i shënojmë, i regjistrojmë (në librin e veprave).

Tefsiri i Ajetit:

Kushdo që kryen vepra të mira dhe të dobishme, ndërsa është besimtar i sinqertë në Allahun dhe në të Dërguarin e Tij, duke besuar në Ditën e Gjykimit, atij nuk do t'i humbasë mundi dhe përpjekja e tij. Allahu nuk e mohon dhe nuk e lë pa shpërblim asnjë vepër të mirë, por e pranon atë, e shumëfishon shpërblimin e saj dhe ia jep atij në masën më të plotë. Për më tepër, Allahu i Lartësuar i ka shënuar të gjitha veprat e tij në librin e tij të veprave, dhe atë ditë kur të ringjallet, do t'i gjejë të shkruara e të ruajtura, duke i sjellë gëzim e kënaqësi. Pra, kush është besimtar dhe vepron mirë, nuk ka frikë se do t'i humbasë vepra e tij, sepse Allahu nuk e harron asnjë punë të mirë dhe e shpërblen atë me bujari të madhe.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet na mëson se kushti për pranimin e veprave të mira është besimi i sinqertë në Allahun dhe në të Dërguarin e Tij; vepra pa besim nuk ka vlerë.
2. Allahu është i Drejtë dhe Bujar – Ai nuk e humb mundin e askujt që bën mirë, por e shpërblen atë me shumëfishim.
3. Çdo vepër e mirë është e regjistruar tek Allahu, qoftë e madhe apo e vogël, dhe asgjë nuk humb – kjo na jep siguri dhe qetësi shpirtërore.
4. Ajeti na nxit të bëjmë sa më shumë vepra të mira, sepse ato nuk harrohen dhe do të na presin në Ditën e Gjykimit si dëshmi për ne.
5. Ky premtim hyjnor na mbush zemrat me shpresë dhe na bën të duam t'i afrohemi Allahut me vepra të sinqerta, duke ditur se Ai nuk na lë pa shpërblim.