Аль-Муминун сүрәсе — Аять 107

Сүзләрнең мәгънәләре:

— «Әхриҗнә» — безне чыгар.

— «Минһә» — аннан (Җәһәннәмнән).

— «Фәин үднә» — әгәр без кайтсак (кире дөньяга кайтып, элеккеге хәлегезгә әйләнсәк).

— «Залимун» — үзебезгә золым итүчеләр, гаделсезлек кылучылар.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Җәһәннәм әһелләренең хәле сүрәтләнә. Алар ут эчендә ґәзаб чиккәндә, Аллаһыга ялварып әйтәләр: «И Раббыбыз! Безне моннан чыгар. Әгәр без синең боерыкларыңны бозып, кире дөньядагы көферлеккә һәм адашуга кайтсак, ул чакта без чыннан да үзебезгә золым итүчеләр булырбыз». Алар үзләренең хаталарын таныйлар һәм гафу сорап, дөньяга кайтуны үтенәләр. Ләкин аларга бу сорауларына җавап биреләчәк: бу мөрәҗәгать аларга файда бирмәячәк, чөнки аларның вакыты узган, һәм алар мондый вәгъдәләрендә дә ялганчы булып чыгачаклар. Бу аять аларның ґәзаб эчендәге хәсрәтле хәлен һәм үкенүләрен күрсәтә, әмма үкенү инде соң була.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

— Бу аять безгә күрсәтә: кеше дөньяда вакытында тәүбә итәргә һәм Аллаһыга кайтырга тиеш, чөнки ахирәттәге үкенү инде файда бирми.

— Аллаһының рәхмәте киң, әмма ул билгеле бер вакытка кадәр генә. Кеше гомеренең һәр мизгелен изгелектә уздырырга тырышырга тиеш.

— Бу аять мөэминнәргә Аллаһының ґәзабыннан сакланырга өнди һәм аларны дөрес юлда нык торырга рухландыра.