Surah Al-Mu'minun — Aya 117

Ma’anonin Kalmomi:

• Yana kira (يَدْعُ): yana bauta wa, ko kuma yana roƙon taimako da addu’a.
• Wani abin bautawa (إِلَٰهًا آخَرَ): wani abin bautawa banda Allah.
• Babu hujja a gare shi (لَا بُرْهَانَ لَهُ بِهِ): babu wata dalili ko shaida da ke nuna cewa wannan abin bautawa ya cancanci a bauta masa.
• Hisabi (حِسَابُهُ): sakamakon aikin sa, ko kuma lissafin ayyukan sa.
• Ba zai samu nasara ba (لَا يُفْلِحُ): ba zai samu rabo ba, ba zai tsira ba.

Fassarar Aya:

Duk wanda yake bauta wa wani abin bautawa banda Allah, yana kiran sa tare da Allah, alhali kuwa babu wata hujja ko dalili da ya tabbatar da cewa wannan abin bautawa ya cancanci a bauta masa — domin duk abin da ake bautawa banda Allah, babu wata hujja a kansa — to lalle ne sakamakon wannan aikin sa na ƙarya yana nan a wurin Ubangijinsa, shi ne zai yi masa hisabi kuma ya saka masa da abin da ya cancanta a ranar lahira. Lalle ne kafirai ba za su samu nasara ba a wannan rana, ba za su cimma burinsu ba, kuma ba za su tsira daga abin da suke tsoro ba.

Fa’idojin da ake samu daga wannan aya:

1. Tauhidin ibada shi ne tushen nasara a duniya da lahira; duk wanda ya karkata daga gare shi zuwa ga bauta wa wani, to ya ɓata mana rayuwarsa.
2. Hujja da dalili sune mizani a cikin addini; babu wani abin bautawa da za a iya bauta masa sai da hujja, kuma babu hujja ga kome banda Allah.
3. Adalcin Allah yana cikin cewa lissafin kowa yana wurin Allah ne, shi kaɗai ya san abin da ya cancanta ga kowane aiki.
4. Kafirci babu nasara a gare shi ko da yaushe; duk wanda ya mutu a kan kafirci, to babu wani rabo a gare shi a lahira, kuma babu wata nasara a gare shi.
5. Aya tana ƙarfafa mumini ya tsaya a kan addininsa, kuma ta gargaɗe shi daga shirk, domin shirk shi ne babban abin da ke hallaka aikin mutum a lahira.