Аль-Муминун сүрөсү — Аят 117

1. Аяттагы түшүндүрүүнү талап кылган сөздөр:

• يَدْعُ — чакырат, сыйынат, дуба кылат. Бул жерде «кулчулук кылат, сыйынат» деген мааниде.
• بُرْهَان — далил, ачык-айкын далил, акыйкатты тастыктаган негиз.
• حِسَابُهُ — анын эсеби, жообу, эсеп-кысабы.
• لَا يُفْلِحُ — ийгиликке жетпейт, кутулбайт, жеңишке жетпейт.
• الْكَافِرُونَ — каапырлар, Аллахка жана Анын бирдигине ишенбегендер.

1. Аяттын түшүндүрмөсү:

Кимде-ким Аллах менен кошо башка кудайга сыйынып, ага кулчулук кылса — ал өзүнүн бул ишине эч кандай далил келтире албайт. Анткени Аллахтан башка сыйынууга татыктуу эч ким жок, жана мындай ишке акыйкат далил табуу мүмкүн эмес. Мындай адамдын эсеби Раббисинин алдында гана болот, Аллах ага кылган ишине жараша сыйлыгын же жазасын берет. Чындыгында каапырлар кыямат күнү ийгиликке жетишпейт — алар күткөн жакшылыкка жетишпейт жана корккон жазадан кутулбайт.

1. Аяттан алынуучу пайдалар:

• Бул аят Аллахтын бирдигин (таухидди) бекем тастыктайт жана Аллахтан башкага сыйынуунун негизсиз экенин көрсөтөт. Ар бир адам Аллахка гана сыйынышы керек, анткени Ага гана кулчулук кылуу — акылга жана табиятка дал келген туура жол.
• Аят адамды ой жүгүртүүгө чакырат: эгер сен Аллахтан башкага сыйынсаң, ага эч кандай далил келтире албайсың. Бул Исламдын акыйкаттуулугун жана анын далилге негизделгенин көрсөтөт.
• Аллахтын адилеттиги эске салынат: ар бир адамдын эсеби Раббисинин алдында болот, эч кимдин иши текке кетпейт.
• Каапырлардын акыретте ийгиликке жетпей турганы эскертилип, ыймандуу адамдарга бул дүйнөнүн өткөөл экенин жана акыреттеги ийгиликтин гана чыныгы ийгилик экенин түшүндүрөт.
• Бул аят ыймандууларды Аллахка ыкластуу кулчулук кылууга, шерик келтирүүдөн алыс болууга жана акыреттеги жоопкерчиликти эстен чыгарбоого чакырат. Ислам — бул акыйкат, далилдүү жана адамды түбөлүк бакытка жеткирүүчү жол.