Mü'minûn Suresi — Ayet 117

Kelime Anlamları:

• Yed'u: Çağırır, ibadet eder, dua eder.
• İlahen âhar: Başka bir ilah, Allah'tan başka ibadete layık görülen varlık.
• Bürhan: Kesin delil, kanıt, hüccet.
• Hisabuhu: Onun hesabı, karşılığı, cezası.
• Yüflih: Kurtuluşa erer, başarıya ulaşır, felah bulur.

Tefsir:

Bu mübarek ayet, tevhid inancının en temel sınırını çizer ve şirkin her türlüsünü kesin bir dille reddeder. Yüce Allah buyuruyor ki: Kim Allah'ın yanında, O'na ortak koşarak başka bir ilaha yalvarır, ondan medet umar ve ona ibadet ederse — ki bu konuda hiçbir delili, hiçbir geçerli kanıtı yoktur; çünkü ibadet edilmeye layık hiçbir varlık yoktur, bu sadece cahilce bir iddiadan ibarettir — işte böyle birinin hesabı, karşılığı ve cezası Rabbinin katındadır. Yani onun bu kötü amelinin karşılığını verecek olan, hiç şüphesiz Allah'tır. O, adaletle hükmeder ve şirk koşanları hak ettikleri cezaya çarptırır.

Bu ayet, aynı zamanda bir uyarı ve tehdittir. Çünkü Allah'a ortak koşanlar, dünyada ne kadar güçlü, ne kadar zengin veya ne kadar itibarlı olurlarsa olsunlar, ahirette mutlaka yaptıklarının karşılığını göreceklerdir. Hiçbir şey Allah'ın adaletinden kaçamaz.

Ayetin sonunda ise şu kesin hüküm verilir: "Şüphesiz ki kâfirler asla kurtuluşa eremezler." Bu, evrensel bir yasadır. İman etmeyen, Allah'ı birlemeyen ve O'na ortak koşan kimseler; ne dünyada huzura, ne ahirette kurtuluşa ve cennete ulaşabilirler. Onların bütün çabaları boşa gider, bütün ümitleri söner.

Sevgili kardeşlerim! Bu ayet bize ne kadar büyük bir müjde veriyor: Allah'a samimiyetle iman eden, O'na hiçbir şeyi ortak koşmayan ve yalnızca O'na kulluk edenler, işte onlar kurtuluşa erenlerdir. Onların hesabı kolaydır, sonları cennettir. Rabbimiz bizleri şirk koşmaktan, Allah'tan başkasına yalvarmaktan muhafaza etsin. Bizler yalnızca O'na güvenir, yalnızca O'ndan yardım dileriz. Çünkü gerçek kurtuluş, ancak tevhid iledir; gerçek huzur, ancak Allah'a teslim olmakladır. Unutmayalım ki hiçbir varlık, hiçbir güç, hiçbir makam Allah'ın yerini tutamaz. O'ndan başkasına el açan, eli boş kalır; O'na el açan ise asla boş çevrilmez.