Сураи Аль-Муминун — Оят 42

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَنشَأْنَا: офаридем, падид овардем, ба вуҷуд овардем.
• قُرُونًا: ҷамъи «қарн» аст, ки ба маънои наслҳо, умматҳо ва гурӯҳҳои мардумонест, ки дар як замон зиндагӣ кардаанд.
• آخَرِينَ: дигарон, навбаъдиҳо.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Аллоҳ таоло умматҳои пешинаро, ки паёмбаронашонро дурӯғ бароварда буданд, нобуд сохт, пас аз онҳо наслҳо ва умматҳои дигареро ба вуҷуд овард. Ин наслҳо монанди қавми Лут, қавми Шуайб, қавми Юнус ва дигар умматҳое буданд, ки Аллоҳ онҳоро пай дар пай фиристод, то ҳақро бипазиранд. Ҳамин тавр, Аллоҳ таоло наслҳоро пайи ҳам меофарад ва ҳар умматро имтиҳон мекунад, то равшан шавад, ки кӣ ба Ӯ имон меорад ва кӣ рӯй мегардонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло ҳокими мутлақ аст ва наслҳоро пайи ҳам меофарад ва нобуд месозад.
• Ҳар уммат ва ҳар насл дар дунё мӯҳлат дорад ва бояд аз сарнавишти умматҳои гузашта ибрат гирад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба ҷои такзиб ва саркашӣ, ба сӯи имон ва итоат рӯй оварад.
• Аллоҳ таоло раҳмон аст, зеро пас аз нобуд шудани як уммат, боз умматҳои дигарро меофарад, то мардум имкони ҳидоят ёбанд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд аз он барои охират тайёрӣ бигирем.