Сураи Аль-Муминун — Оят 40

1. Маънои калимаҳо:

• «عَمَّا قَلِيلٍ»: баъд аз замони каме, ба зудӣ.
• «لَيُصْبِحُنَّ»: ҳатман саҳар хоҳанд кард, яъне ҳатман қарор мегиранд.
• «نَادِمِينَ»: пушаймоншавандагон, афсӯсхӯрандагон.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба дуои Паёмбараш ҷавоб дод ва фармуд, ки баъд аз муддати кӯтоҳе ин кофирон ва дурӯғбароварандагон ба сабаби он ки оёти Аллоҳро дурӯғ шумурданд, ҳатман пушаймон хоҳанд шуд. Онҳо вақте азоби Аллоҳро бо чашми худ мебинанд, аз кардаи худ надомат мехӯранд, аммо он пушаймонӣ дигар ба онҳо фоидае намерасонад. Ин ҷавоб ба дуои Паёмбар (с) нишонаи он аст, ки Аллоҳ дуои бандагони солеҳи худро рад намекунад ва ҳарчанд баъзе азобҳо ба таъхир афтанд, вале ҳатман ба вуқӯъ мепайванданд.

1. Фоидаҳо:

• Аллоҳ дуои бандагони худро мешунавад ва ба он ҷавоб медиҳад.
• Кофирон ва гуноҳкорон дер ё зуд ба сарнавишти худ пушаймон мешаванд, аммо ин пушаймонӣ баъд аз нузули азоб фоида надорад.
• Ин оят мӯъминонро ба сабр ва умедворӣ ба ёрии Аллоҳ ташвиқ мекунад.
• Ваъдаҳои Аллоҳ ҳатман иҷро мешаванд, гарчанде ки вақти он ба банда маълум набошад.
• Инсон бояд пеш аз расидани азоб тавба кунад ва ба роҳи рост баргардад, то аз пушаймонии бефоида наҷот ёбад.