Surat Al-Mu'minun — Ayat 56

Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• نُسَارِعُ (nusāri'u): nyepetake, enggal-enggal maringi.
• الْخَيْرَاتِ (al-khairāt): barang-barang kang apik, kayata bandha, anak, lan kabegjan donya.
• بَل (bal): malah, nanging sejatine.
• لَا يَشْعُرُونَ (lā yasy'urūn): ora ngrasakake, ora ngerti, ora sadhar.

Tafsir Ayat:

Wong-wong kafir kang padha gumunggung lan bungah-bungah karo bandha lan anak-anak kang wis kaparingake dening Allah, padha ngira yen kabeh iku minangka tandha yen Allah tresna lan ridha marang dheweke, sarta minangka ganjaran kang wis disiapake kanggo dheweke. Padahal ora kaya sing padha dianggep. Sejatine Allah sengaja nyepetake maringi kabegjan donya marang dheweke, nanging iku dudu pakurmatan, malah minangka ujian lan cara kang alus kanggo nuntun dheweke supaya saya suwe saya adoh saka kebecikan, nganti pungkasane padha tiba ing siksa. Nanging wong-wong mau ora sadhar lan ora ngrasakake bab iku, amarga atine wis ketutup dening kesombongan lan katresnan marang donya.

Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

1. Aja padha nganggep yen bandha lan anak kang akeh iku mesthi tandha yen wong iku ditresnani dening Allah. Kabeh iku mung ujian lan titipan.
2. Donya iki mung sarana, dudu tujuan. Sing kudu digoleki yaiku ridhane Allah lan kebagusan ing akhirat.
3. Wong kang ora sadhar marang nikmate Allah bisa kena istidraj, yaiku dibiwarake ing kesenengan donya nganti lali marang akhirate.
4. Kudu tansah muhasabah lan introspeksi dhiri, aja nganti kesenengan donya nggawe kita adoh saka Allah.
5. Islam mulangake supaya kita ndeleng donya kanthi wajar, ora berlebihan, lan tansah eling yen kabeh bakal dipertanggungjawabake ing ngarsane Allah.