Сураи Аль-Муминун — Оят 56

1. Маънои калимаҳо:

— «نُسَارِعُ»: шитоб мекунем, тезонида медиҳем.

— «الْخَيْرَاتِ»: неъматҳо, некӣҳо, молу фарзанд ва дигар бартариҳои дунё.

— «يَشْعُرُونَ»: ҳис мекунанд, дарк мекунанд, мефаҳманд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки кофирон гумон мекунанд, ки он чӣ аз молу фарзанд ва неъматҳои дунё ба онҳо медиҳем, ин шитоб дар некӣ ва хайр барои онҳост ва онҳо сазовори ин неъматҳоянд. Аммо ин гумон нодуруст аст. Ин неъматҳо барои онҳо на аз рӯи муҳаббат ва ризои Худо, балки барои он аст, ки онҳоро озмун кунем ва тадриҷан ба сӯи ҳалокат бикашем. Онҳо ин ҳақиқатро ҳис намекунанд ва намефаҳманд, ки ин ҳама дар ҳақиқат фиреб ва имтиҳон аст, на изҳори хушнудӣ ва қурб аз Худо.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки фаровонии молу фарзанд ва неъматҳои дунё ҳамеша нишонаи хушнудии Худо нест; балки метавонад озмун ва имтиҳон бошад.

— Мӯъмин бояд ба зоҳири неъматҳо фирефта нашавад ва ҳамеша ба Худо шукр гузорад ва аз Ӯ бихоҳад, ки неъматҳоро барои ӯ воситаи наздикӣ ба Худо гардонад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба ҳақиқати корҳо амиқ назар кунем ва аз ғафлат ва бехабарӣ эмин бошем.

— Қуръон ба мо роҳи дурусти фаҳмидани неъматҳоро нишон медиҳад ва моро ба андеша ва тафаккур даъват мекунад, то ки дар дунё аз фиреби зоҳирӣ наафтем ва ба сӯи некӣ ва ризои Худо ҳидоят ёбем.