Сураи Аль-Муминун — Оят 69

1. Маънои калимаҳо:

• «أَمْ»: ҳарфи истифҳом аст, ки барои рад кардани гуфтори пешина ва овардани эҳтимоли нав меояд, маънояш «ё» ё «балки».
• «يَعْرِفُوا»: бишинохтанд, бидонанд.
• «رَسُولَهُمْ»: паёмбари худ, яъне Муҳаммад (с).
• «مُنكِرُونَ»: инкоркунандагон, радкунандагон, ҷоҳидон.

1. Тафсири оят:

Ин оят бахше аз силсилаи саволҳои эътирозӣ ба мушрикон аст, ки Худованд онҳоро барои рӯй гардондан аз ҳақ мавриди савол қарор медиҳад. Мефармояд: оё онҳо Паёмбари худ Муҳаммад (с)-ро намешинохтанд, ки ӯро инкор мекунанд? Ҳол он ки ӯ дар миёни онҳо ба воя расида, бо ростгӯӣ ва амонатдорӣ машҳур буд ва ҳатто пеш аз даъват ӯро «Амин» меномиданд. Пас инкор кардани ӯ аз ҷониби онҳо беасос аст ва танҳо аз саркашӣ ва ҳавобаландӣ сарчашма мегирад. Онҳо на танҳо ӯро мешинохтанд, балки ба ростқавлии ӯ бовар доштанд, аммо аз рӯи ҳасад ва такаббур аз пайравӣ ба ӯ рӯй гардонданд. Ин оят сарзаниш ва эътирозест бар онҳо, ки бо вуҷуди шинохтани Паёмбар (с) ва сифатҳои некӯи ӯ, боз ҳам ӯро инкор мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ҳақро бо вуҷуди шинохтан инкор накунад, зеро инкор кардани ҳақи равшан нишонаи такаббур ва саркашӣ аст.
• Шинохти сифатҳои некӯи Паёмбар (с) — аз қабили ростгӯӣ ва амонатдорӣ — боиси он мешавад, ки инсон ба паёми ӯ бовар кунад ва аз ӯ пайравӣ намояд.
• Қуръон бо услуби саволу ҷавоб ва эътироз ба инсон кӯмак мекунад, ки андеша кунад ва роҳи дурустро интихоб намояд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Паёмбар (с) эҳтиром гузорем, сирати ӯро омӯзем ва аз суннати ӯ пайравӣ кунем, то дар дунё ва охират саодатманд шавем.
• Инсон бояд аз ҳасад ва такаббур, ки монеи пазириши ҳақ мешаванд, дурӣ ҷӯяд ва дили худро барои қабули ҳақ кушода нигоҳ дорад.