Сураи Аль-Муминун — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— «فَمَنِ ابْتَغَىٰ»: ҳар касе ки талаб кард ва хоҳиш намуд.

— «وَرَاءَ ذَٰلِكَ»: ғайри он, яъне берун аз доираи занони никоҳӣ ва канизон.

— «الْعَادُونَ»: таҷовузкунандагон, яъне касоне ки аз ҳудуди ҳалол берун рафтанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Аллоҳ таоло дар оятҳои пешина роҳҳои ҳалоли қонеъ гардонидани шаҳватро — яъне занони никоҳӣ ва канизони дар ихтиёр буда — баён кард, дар ин оят мефармояд: ҳар касе ки берун аз ин доира талаби лаззат ва қонеъ гардонидани шаҳвати худро кунад, яъне ба роҳҳои ҳаром рӯй оварад, пас чунин касон ҳамон таҷовузкунандагон аз ҳудуди Аллоҳ ҳастанд. Онҳо аз ҳалол ба ҳаром гузаштанд ва худро дар маърази азоб ва хашми Аллоҳ қарор доданд. Ин оят меъёри равшани покдоманӣ ва иффатро муайян мекунад: бандаи муъмин бояд шаҳвати худро танҳо дар доираи он чизе қонеъ гардонад, ки Аллоҳ ҳалол кардааст, ва аз ҳар гуна роҳҳои ҳаром дурӣ ҷӯяд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини покдоманӣ ва иффат аст ва роҳҳои ҳалоли қонеъ гардонидани шаҳватро ба таври возеҳ муайян кардааст.

— Ҳудуди Аллоҳ сипар ва муҳофизат барои инсон аст, то аз зарари гуноҳ ва фасод дар амон монад.

— Риояи ин ҳудуд сабаби оромии дил, покии нафс ва бахту саодат дар дунёву охират мегардад.

— Ин оят ба инсон ҳушдор медиҳад, ки таҷовуз аз ҳудуди ҳалол на танҳо гуноҳ, балки зулм ба худи инсон ва ҷомеа аст.

— Пайравӣ аз ин дастурҳои Қуръон ба муъминён кӯмак мекунад, ки дар роҳи рост қарор гиранд ва аз ҳар гуна ангезаҳои бад эмин бошанд.