Сураи Аль-Муминун — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

• «أَزْوَاجِهِمْ»: ҳамсаронашон, занони шавҳаркардаашон.
• «مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ»: он чи дастҳои росташон молик шудаанд, яъне канизон ва ғуломзаноне, ки дар моликияти онҳоянд.
• «غَيْرُ مَلُومِين»: маломатшуда нестанд, сарзаниш ва гуноҳ бар онҳо нест.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки дар он сифатҳои муъминони комил баён шуда буд. Дар ояти пешин гуфта шуд, ки онҳо узвҳои шармгоҳи худро аз ҳароми пок нигоҳ медоранд. Акнун дар ин оят истисно ва ҷузъияти он баён мешавад: муъминон танҳо нисбати ҳамсарони худ ва канизоне, ки дар моликияти онҳо ҳастанд, маломат намешаванд. Яъне наздикӣ ва баҳрамандӣ аз онҳо барои мардон ҳалол аст ва дар ин кор ҳеҷ гуноҳ ва сарзанише бар онҳо нест, зеро Худованди мутаъол инро барояшон ҳалол кардааст.

Дар ин оят сухан асосан дар бораи мардон аст, зеро зан ҳақ надорад, ки аз шармгоҳи ғуломи худ баҳраманд шавад; пок доштани шармгоҳи зан аз далелҳои дигар, монанди оятҳои эҳсон, фаҳмида мешавад. Пас, мардон дар наздикӣ бо ҳамсарон ва канизони худ маломат намешаванд ва ин кор барояшон ҷоиз аст.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини эҳтиром ва покдоманӣ аст ва роҳи ҳалоли қонеъ кардани хоҳиши табииро нишон медиҳад.
• Худованд ба бандагони худ осонӣ мехоҳад ва онҳоро ба гуноҳ водор намекунад; Ӯ роҳи пок ва ҳалолро пешорӯи онҳо гузоштааст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ислом ҳар чизе ҷои худро дорад ва покдоманӣ бо роҳи ҳалол мувофиқи фитрати инсон аст.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ба Худованд даъват мекунад, ки ба мо роҳи ҳалолро нишон дода, то аз ҳаром эмин бошем.
• Ислом дини мӯътадил аст: на монахия ва на беҳудудӣ, балки роҳи миёна ва покро пеш мегирад.