Сураи Аль-Муминун — Оят 71

1. Маънои калимаҳо:

• الحَقُّ (ал-Ҳаққ): дар ин ҷо ба маънои Худованди Таъоло ва ё ҳақиқате, ки Ӯ фармудааст.
• أَهْوَاءَهُمْ (аҳвоаҳум): ҳавасҳо ва хоҳишҳои нафсонии онҳо.
• لَفَسَدَتِ (лафасадат): албатта вайрон мешуд, низом ва тартиби он халал меёфт.
• ذِكْرِهِم (зикриҳим): ёдоварӣ ва шарафу иззати онҳо, яъне Қуръон.
• مُّعْرِضُونَ (муъризун): рӯйгардон, беэътино.

1. Тафсири оят:

Агар Худованди Таъоло корҳоро тибқи ҳавасҳо ва хоҳишҳои нофармонон идора мекард ва он чи онҳо мехостанд, ҳақиқат мешуд, он гоҳ осмонҳо, замин ва ҳар он чи дар онҳост, вайрон мешуд. Зеро онҳо аз оқибати корҳо ва аз тадбири дурусту нодуруст бехабаранд ва ҳаваси худро бар ҳақиқат афзал медонанд. Аммо Худованд бо адлу ҳикмати худ ҷаҳонро идора мекунад, на тибқи хоҳиши инсонҳои ҷоҳил. Балки Мо ба онҳо Қуръонро фиристодем, ки дар он ёдоварӣ, шараф ва иззати онҳост; аммо онҳо аз ин ёдоварӣ ва китобе, ки сабаби сарбаландии онҳост, рӯй мегардонанд ва ба он беэътиноӣ мекунанд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ва адли Худованд бар ҳавасҳои инсонӣ бартарӣ дорад ва ҷаҳон бо ҳикмати Ӯ идора мешавад, на бо хоҳиши одамон.
• Қуръон барои инсон сарчашмаи иззат, шараф ва роҳнамоист; рӯй гардондан аз он боиси зиён ва маҳрумият мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон рӯ орем, онро бихонем, бифаҳмем ва ба он амал кунем, то дар дунё ва охират сарбаланд шавем.
• Ҳавасҳои нафсонӣ метавонанд инсонро аз роҳи рост дур кунанд; бояд ҳамеша ҳақиқатро бар хоҳишҳои худ афзал донем.
• Ин оят ҳамчунин мефаҳмонад, ки Худованд ба бандагони худ беҳтарин чизро — Қуръонро — фиристодааст, ки дар он ҳидоят ва саодати ҳарду ҷаҳон аст.