Сураи Аль-Муминун — Оят 72

1. Маънои калимаҳо:

• أَمْ: ҳарфи истифҳом, ки барои рад кардан ва инкор омадааст, яъне «балки».
• تَسْأَلُهُمْ: аз онҳо металабӣ.
• خَرْجًا: музд, аҷр, подош ё чизе, ки барои кори анҷомдода талаб карда мешавад.
• فَخَرَاجُ: пас подош ва атои.
• رَبِّكَ: Парвардигори ту.
• خَيْرٌ: беҳтар.
• خَيْرُ الرَّازِقِين: беҳтарини рӯзидиҳандагон.

1. Тафсири оят:

Оё ту — эй Паёмбар — аз ин мардум барои он чизе, ки ба онҳо овардаӣ, музде талаб кардаӣ, ки онҳо аз қабули даъвати ту рӯй гардонанд? Не, ту чунин накардаӣ. Ту ҳеҷ подоше аз онҳо напурсидаӣ ва ҳеҷ чизе талаб накардаӣ. Пас, агар онҳо даъвати туро напазиранд, ин аз ҷониби худи онҳост, на аз сабаби талаби музди ту. Подош ва атои Парвардигори ту барои ту беҳтар аст аз он чизе, ки ин мардум ва дигарон метавонанд бидиҳанд. Ва Ӯ — Парвардигор — беҳтарини рӯзидиҳандагон аст; ҳеҷ кас наметавонад мисли Ӯ рӯзӣ диҳад ва ҳеҷ кас ба андозаи Ӯ ато намекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) барои рисолати худ ҳеҷ музде аз мардум талаб накардааст ва даъвати ӯ холисона барои Худо буд.
• Рӯзии Худо ва подоши Ӯ аз ҳар чизе, ки мардум метавонанд бидиҳанд, беҳтар аст; бинобар ин, инсон бояд ба Худо таваккул кунад ва аз Ӯ рӯзӣ бихоҳад.
• Худо беҳтарини рӯзидиҳандагон аст; Ӯ ба ҳар кас рӯзии муносиб медиҳад ва ҳеҷ кас аз ризқи Ӯ маҳрум намешавад, агар Ӯ хоҳад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ислом ва Қуръон бо дили кушод рӯ оварем, зеро даъвати исломӣ озод аз ҳар гуна манфиатҳои шахсӣ ва моддӣ аст.
• Инсон бояд қаноат кунад ба он чизе, ки Худо ба Ӯ додааст, ва бидонад, ки ризқи Худо барои бандагони солеҳ омода аст.