Сураи Аль-Муминун — Оят 85

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «سَيَقُولُونَ»: ба зудӣ хоҳанд гуфт.

— «لِلَّهِ»: аз они Худост, моликияти Худованд аст.

— «أَفَلَا تَذَكَّرُونَ»: оё панд намегиред? оё ба ёд намеоред?

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) хабар медиҳад, ки мушрикон ба зудӣ эътироф хоҳанд кард, ки замин ва ҳар он чи дар он аст, аз они Худост; Ӯ офаридгор ва молики онҳост. Пас ба онҳо бигӯ: оё дар ин эътирофи худ барои шумо панд ва ибрате нест? Оё ба ёд намеоред, ки Зоте, ки замин ва ҳар он чи дар он аст, аз они Ӯст ва Ӯ онро офаридааст, ҳатман қодир аст бар он ки шуморо пас аз марг зинда кунад ва барои ҳисобу ҷазо барангезад? Оё дар оятҳо ва нишонаҳои равшани офариниш намеандешед, то ба Парвардигори ягона имон оред ва ба Ӯ рӯй оред?

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто мушрикон ба ягонагии Худо дар офариниш ва моликият эътироф мекарданд; ин далели он аст, ки ҳақиқати тавҳид дар фитрати инсон реша дорад ва Қуръон онро ба ёд меорад.

— Оят инсонро ба андеша ва пандгирӣ даъват мекунад: аз эътирофи худ ба Холиқ ба хулосаи қиёмат ва ҳисоб расед.

— Қуръон бо услуби нарм ва мантиқӣ бо мухолифон суҳбат мекунад ва аз ақли онҳо далел мегирад; ин зебоии даъвати исломӣ ва Қуръонро нишон медиҳад.

— Имон ба қудрати Худо бар зинда кардани мурдагон ба инсон умед ва масъулият медиҳад ва ӯро ба амали нек ва омодагӣ барои рӯзи қиёмат тарғиб мекунад.