Сураи Аль-Муминун — Оят 86

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• رَبُّ: Парвардигор, соҳиб, тарбияткунанда ва идоракунандаи ҳама чиз.
• السَّمَاوَاتِ السَّبْعِ: Ҳафт осмон, ки Худованд онҳоро офарида ва идора мекунад.
• الْعَرْشِ الْعَظِيمِ: Арши бузург — бузургтарин махлуқи Худованд ва болотарин он, ки махлуқе аз он бузургтар нест.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба ин мушрикон ва инкоркунандагон бигӯ: «Кист Парвардигори ҳафт осмон ва Парвардигори Арши бузург?» Яъне, кӣ ҳафт осмонро офарида, онҳоро идора мекунад ва нигоҳ медорад? Кӣ соҳиби Арши бузург аст, ки бузургтарин махлуқ ва болотарин он аст ва ҳеҷ махлуқе аз он бузургтар вуҷуд надорад?

Ин савол барои он аст, ки онҳо худашон эътироф мекунанд, ки ин ҳамаро Худованд офаридааст. Пас, вақте ки онҳо Парвардигории Худовандро бар ҳафт осмон ва Арши бузург эътироф мекунанд, бояд бидонанд, ки Ҳамон Худо ҳақ аст, ки танҳо Ӯро ибодат кунанд ва ба Ӯ шарик наоваранд. Ӯст, ки бар ҳама чиз қодир аст ва ҳама чизро идора мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд Парвардигори тамоми оламҳост — аз ҳафт осмони бузург то Арши азим. Ин бузургии Худованд дилро ба Ӯ наздик мекунад ва дар инсон эҳсоси хоксорӣ ва бандагиро бедор мекунад.
• Оят моро водор мекунад, ки дар бораи бузургии офариниши Худо андеша кунем. Вақте ки инсон бузургии осмонҳо ва Аршро дарк мекунад, мефаҳмад, ки Офаридгори ин ҳама бузургтар ва тавонотар аст.
• Ин оят даъват ба тавҳид аст — ягонагии Худованд. Ҳамаи ин офаринишҳо ба Ӯ ниёз доранд ва Ӯ аз ҳама бе ниёз аст. Ин боиси оромиши дил ва итминони қалб мегардад.
• Қуръон бо чунин саволҳои равшан ва содда ҳақиқатро ба инсон мерасонад, то ӯ худ ба хулосаи дуруст бирасад ва роҳи ҳақро пайдо кунад. Ин нишонаи меҳрубонӣ ва ҳикмати Худованд дар даъвати одамон ба сӯи ҳақ аст.