Сураи Аль-Муминун — Оят 84

1. Маънои калимаҳо:

• قُل — бигӯ.
• لِّمَنِ — аз они кист?
• الْأَرْضُ — замин.
• وَمَن فِيهَا — ва ҳар он ки дар замин аст.
• إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ — агар шумо доно бошед.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба ин кофирони инкоркунандаи қиёмат бигӯяд: «Ин замин ва ҳар он чи дар он аст — аз одаму ҳайвону набототу ҷамоду дигар махлуқот — аз они кист? Агар шумо доно ҳастед, ҷавоб диҳед». Онҳо худ медонанд ва эътироф мекунанд, ки ҳамаи ин аз они Худост ва Ӯ офаридгор ва соҳиби он аст. Пас, чӣ гуна метавонанд қудрати Худоро барои зинда кардани мурдагон инкор кунанд, дар ҳоле ки Ӯ замину осмонҳоро офаридааст? Оят ба онҳо исбот мекунад, ки ҳамон Зоте, ки ин ҳамаро аз нестӣ офаридааст, ба зинда кардани мурдагон низ тавоно аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят далели равшани тавҳид ва қудрати бепоёни Худовандро нишон медиҳад.
• Ба инсон меомӯзад, ки бо андеша ва тадаббур дар офариниш, Холиқи худро бишиносад.
• Инсонро ба имон ба рӯзи қиёмат ва ҳисобот тарғиб мекунад, зеро Офаридгори замину осмонҳо ба зинда кардани мурдагон низ қодир аст.
• Дарк мекунонем, ки ҳамаи неъматҳои замин аз они Худост ва бояд шукри Ӯро ба ҷо орем.
• Ин оят ба муъминon умед мебахшад, ки ҳамон Зоте, ки ин ҷаҳони бузургро офаридааст, метавонад ҳаёти баъд аз маргро низ ба вуҷуд оварад ва инсонро ба адолати илоҳӣ бовар мекунонад.