Сураи Аль-Муминун — Оят 91

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• اتَّخَذَ: гирифт, ихтиёр кард.
• وَلَد: фарзанд.
• إِلَٰه: маъбуд, худои ҳақиқӣ.
• إِذًا: дар ин сурат, агар чунин мебуд.
• لَّذَهَبَ: ҳар яке мерафт, ҷудо мешуд.
• بِمَا خَلَقَ: бо он чи офаридааст.
• وَلَعَلَا: ва ҳатман бартарӣ меҷуст, боло мерафт.
• سُبْحَانَ: пок ва муназзаҳ аст.
• يَصِفُونَ: тавсиф мекунанд, васф менамоянд.

1. Тафсири оят:

Худованд барои Худ фарзанде ихтиёр накардааст ва ҳеҷ маъбуди дигаре бо Ӯ набудааст. Ин оят ботил будани ақидаи онҳоеро, ки ба Худо фарзанд нисбат медиҳанд ё барои Ӯ шарик қоил мешаванд, равшан месозад. Агар воқеан ҳам бо Худо маъбудони дигаре мебуданд, пас ҳар як маъбуд махлуқоти худро ҷудо мекард ва танҳо ба худ нисбат медод, ва ҳар яке аз онҳо бар дигаре бартарӣ ҷустан мекард, то ки ҳукми худро боло бардорад. Дар натиҷа дар олам низоми устувор вайрон мешуд ва ҳамоҳангӣ аз байн мерафт. Аммо воқеият ин аст, ки дар офариниш ягонагӣ, интизом ва ҳамоҳангӣ ҳукмфармост; ин далели он аст, ки Худои ҳақиқӣ танҳо Яке аст ва шарике надорад. Пас Худованд аз он чи мушрикон ба Ӯ нисбат медиҳанд — аз фарзанд ва шарик — пок ва муназзаҳ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят далели равшани ягонагии Худовандро нишон медиҳад ва ба инсон кӯмак мекунад, ки ақидаи дурусти тавҳидро дарк кунад.
• Инсон мефаҳмад, ки низоми олам ва ҳамоҳангии он далели он аст, ки танҳо як Офаридгор ва як Идоракунанда вуҷуд дорад.
• Оят дили инсонро ба бузургдошти Худованд ва пок донистани Ӯ аз ҳар гуна нуқсон тарғиб мекунад.
• Инсон бо хондани ин оят ба андозаи ақли худ дар бораи ҳикмати офариниш андеша мекунад ва ба имон устувортар мегардад.
• Оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки ислом дини ростӣ, равшанӣ ва мантиқ аст; он инсонро ба андешаи солим ва шинохти Худои ягона даъват мекунад.