සූරා අල්-මුමිනුන් — ආයාත් 91

වදන්වල අර්ථ:

• وَلَدٍ – දරුවෙක්, පුත්‍රයෙක්
• إِلَٰهٍ – දෙවිවරුන්, නමස්කාරයට සුදුසු අයෙක්
• لَذَهَبَ – ගෙන ගියේය, වෙන් කර ගත්තේය
• وَلَعَلَا – උසස් වන්නට තැත් කළේය, ආධිපත්‍ය පැතුවේය
• سُبْحَانَ – (අල්ලාහ්) පවිත්‍රය, උත්කෘෂ්ටය
• يَصِفُونَ – ඔවුන් විස්තර කරන දෑ

අර්ථ විවරණය:

අල්ලාහ් තආලා තමන්ට දරුවෙකු ඇති කර ගත්තේ නැත. ඔහුට සමාන හෝ ඔහු සමඟ නමස්කාරයට සුදුසු තවත් දෙවි කෙනෙක් ද නොවීය. මන්ද යත්, ඔහු සමඟ තවත් දෙවිවරුන් සිටියේ නම්, එක් එක් දෙවි තමා විසින් මවන ලද දෑ වෙන් කර ගනිමින් අනෙකාගෙන් ස්වාධීන වන්නට ක්‍රියා කරනු ඇත. එසේම, ලෝකයේ රජවරුන් අතර සිදුවන පරිදි, ඔවුන් අතර ආධිපත්‍ය සඳහා ගැටුම් ඇති වී, එක් අයෙකු අනෙකාට වඩා උසස් වීමට උත්සාහ කරනු ඇත. එවිට මුළු විශ්වයේම පිළිවෙළ හා සමතුලිතතාවය විනාශ වී යනු ඇත. එහෙත්, යථාර්ථයේ දී අප දකින්නේ විශ්වය ඉතා පිළිවෙළකට හා සමතුලිතව ක්‍රියාත්මක වන බවයි. මෙයම සාධකයක් වන්නේ, සැබෑ නමස්කාරයට සුදුසු එකම දෙවි අල්ලාහ් පමණක් බවයි. එබැවින්, අල්ලාහ් තආලා ඔහුට දරුවෙකු හෝ හවුල්කරුවෙකු ඇතැයි පවසන අයගේ විස්තරවලින් අතිශයින් පවිත්‍ර හා උත්කෘෂ්ටය.

මෙම වාක්‍යයෙන් ලැබෙන පාඩම්:

1. අල්ලාහ් තආලා සියලු අඩුපාඩු හා දෝෂවලින් පවිත්‍රය. ඔහුට දරුවෙකු හෝ හවුල්කරුවෙකු සිටීම ඔහුගේ උත්කෘෂ්ටත්වයට කිසිසේත් ගැලපෙන්නේ නැත.
2. විශ්වයේ පවතින පිළිවෙළ හා සමතුලිතතාවයම අල්ලාහ්ගේ එකමුතුකමේ (තව්හීද්) පැහැදිලි සාක්ෂියකි. එක් අධිපතියෙකුට පමණක් මෙවන් විශ්වයක් පාලනය කළ හැකිය.
3. අල්ලාහ් හැර වෙනත් දෙවිවරුන් සිටියේ නම්, ඔවුන් අතර ගැටුම් ඇති වී ලෝකය විනාශ වනු ඇත. නමුත් ලෝකය සාමකාමීව පවතින බැවින්, එකම දෙවි කෙනෙක් පමණක් සිටින බව නිසැකය.
4. අල්ලාහ් තආලා තම නිර්මාණයන් ගැන අයහපත් ලෙස විස්තර කරන්නන්ගෙන් ඈත්ව සිටින අතර, ඔහුගේ පවිත්‍රත්වය හා උත්කෘෂ්ටත්වය අප විසින් හඳුනා ගෙන ඔහුට පමණක් නමස්කාර කළ යුතුය.
5. මෙම වාක්‍යය අපට ඉගැන්වන්නේ, අල්ලාහ්ගේ ගුණාංග ඔහුට සුදුසු ආකාරයෙන්ම විස්තර කළ යුතු බවත්, ඔහු ගැන අයහපත් මත දරන්නන්ගෙන් ඈත් විය යුතු බවත්ය.