Surah Al-Mu'minun — Aya 91

Ma’anonin Kalmomi:

• "Walaa" (وَلَد): ɗa ko zuriya.
• "Ilaah" (إِلَٰه): abin bautawa, wanda ake yi masa ibada.
• "Suh’haana" (سُبْحَانَ): tsarkakewa daga duk wani ajizanci ko sifa da bai dace ba.

Fassarar Aya:

Allah ba shi da ɗa, kuma babu wani abin bautawa da ya kasance tare da shi a cikin halitta. Idan da akwai wasu alloli da yawa, to kowane abin bautawa zai ɗauki abin da ya halitta ya keɓe da shi, kuma ba zai yarda wani ya shiga cikin mulkinsa ba. Haka kuma, da wasunsu su maƙa wa wasu girma da ɗaukaka, kamar yadda sarakunan duniya suke yin gāba da juna. Idan haka ta faru, da tsarin sararin samaniya da ƙasa ya lalace, kuma da halitta ta ruɓe. Amma da yake duniya tana tafiya cikin tsari mai kyau, kuma komai yana bin dokar da aka kafa, to wannan yana nuna cewa babu abin bautawa da ya cancanta face Allah Shi Kaɗai. Allah ya tsarkaka daga abin da mushirikai ke siffanta shi da shi na ɗa ko abokin tarayya, domin wannan bai dace da girmansa ba.

Fa’idodi:

1. Wannan aya tana karfafa imani da tauhidi (kadaita Allah), kuma tana nuna cewa shirka (bauta wa wasu) ba ta dace da hikimar Allah ba, domin idan da akwai alloli da yawa, da duniya ta lalace.
2. Tana nuna wa mutane cewa tsarin halitta mai kyau da kwanciyar hankali shi ne shaida cewa Allah ɗaya ne kawai, wanda ke sa mutum ya ƙara amincewa da gaskiyar Musulunci.
3. Tana tsarkake tunanin mutum daga siffanta Allah da abin da bai dace ba, kamar ɗa ko abokin tarayya, wanda ke kara kusantar da zuciya ga Allah da kuma nisantar da shi daga kuskuren imani.
4. Tana ƙarfafa al’umma su riƙa tunani a cikin halittar Allah, domin wannan tunani yana kai su ga sanin girman Allah da ɗaukakarsa, wanda ke sa su yi ibada da gaskiya da kuma son addinin Musulunci.