Сураи Ан-Нур — Оят 15

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تَلَقَّوْنَهُ: яъне якдигар аз дигаре мегирифтед ва даҳон ба даҳон мегузаронидед.
• بِأَلْسِنَتِكُمْ: бо забонҳои худ, яъне танҳо ба гуфтор, на аз рӯи дониш ва яқин.
• هَيِّنًا: сабук, ночиз, осон.
• عَظِيمٌ: бузург, вазнин, сазовори ҷазои калон.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол бандагони худро аз гуноҳи бузурге огоҳ мекунад, ки ҳангоми паҳн кардани хабарҳои дурӯғ ва беасос содир мешавад. Мефармояд: ба ёд оред он вақтро, ки шумо ин суханони ботилро аз якдигар мегирифтед ва бо забонҳои худ онро такрор мекардед, дар ҳоле ки ҳеҷ донише дар бораи дурустии он надоштед. Шумо чизеро мегуфтед, ки ба он яқин надоштед, ва ин кор ду хатои калонро дар бар мегирад: гуфтани сухани ботил ва гуфтан бе дониш. Илова бар ин, шумо ин гуноҳро сабук ва ночиз меҳисобидед, гумон мекардед, ки ин танҳо як сухани оддӣ аст ва зараре надорад, аммо дар назди Худованд ин кор бисёр бузург ва вазнин аст, зеро дар он дурӯғгӯӣ, туҳмат ба бегуноҳ ва паҳн кардани фисод дар ҷомеа вуҷуд дорад. Пас ин оят огоҳии сахт аст барои касоне, ки дар паҳн кардани хабарҳои беасос ва суханони ботил бепарвоӣ мекунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом моро тарбия мекунад, ки ҳар сухане, ки мегӯем, бояд бар асоси дониш ва яқин бошад, на аз рӯи гумон ва шунидаҳо.
• Қуръон моро аз паҳн кардани дурӯғ ва туҳмат бозмедорад, то ҷомеа аз фисод ва бадгумонӣ пок бошад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ба амалҳои мо нисбат ба худи мо беҳтар огоҳ аст; чизе, ки мо онро хурд мешуморем, метавонад дар назди Ӯ бисёр бузург бошад.
• Ислом дини ростқавлӣ, покдоманӣ ва эҳтиром ба обрӯи одамон аст; ҳар кас ин принсипҳоро риоя кунад, дар дунё ва охират саодатманд мешавад.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки пеш аз гуфтан ё паҳн кардани хабар андеша кунем ва масъулияти суханони худро эҳсос намоем, ва ин худ роҳи раҳоӣ аз бисёр мушкилот ва низоъҳост.