Сураи Ан-Нур — Оят 16

1. Маънои калимаҳои зарурӣ:

• لَوْلَا — «чаро на», «бояд буд ки» (ба маънои таҳриз ва сарзаниш).
• إِذْ — «он гоҳ ки», «вақте ки».
• سَمِعْتُمُوهُ — «онро шунидед» (яъне туҳмати бузургро).
• مَا يَكُونُ لَنَا — «ҳақ надорем», «сазовор нест барои мо».
• سُبْحَانَكَ — «Пок аст Ту эй Парвардигор» (танзеҳ ва таъаҷҷуб).
• بُهْتَانٌ — «туҳмати бузург», «дурӯғи сахт».
• عَظِيمٌ — «бузург», «сахт».

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят бандагони худро сарзаниш мекунад ва мефармояд: чаро он гоҳ ки ин туҳмати бузургро шунидед, фавран нагуфтед: «Барои мо ҳақ нест, ки чунин сухани ношоистаро ба забон биёрем»? Яъне шумо бояд ҳангоми шунидани ин хабар, пеш аз ҳама, онро рад мекардед ва ба покии Парвардигор гувоҳӣ медодед, ки Ӯ аз чунин суханҳо пок аст. Ин сухане, ки дар ҳаққи модари мӯъминон гуфта шуд, туҳмати бузург ва дурӯғи ошкор аст, ки ҳар шунавандаро ба ҳайрат меорад. Пас, муъмин бояд ҳангоми шунидани сухани бад, аввал худ онро нагӯяд ва дигаронро низ аз гуфтани он боздорад, зеро ин кор ҳам ҳифзи номус аст ва ҳам итоати фармони Худо.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ҳангоми шунидани хабарҳои бад ва туҳматомез, муъмин бояд шитоб накунад ва аввал тафтиш ва андеша кунад.
• Ҳифзи номус ва обрӯи дигарон аз сифоти муъминон аст.
• Танзеҳи Худованд аз ҳар сухани ношоиста вазифаи ҳар бандаи муъмин аст.
• Туҳмат ва дурӯғи бузург гуноҳи сахт аст ва бояд аз он дурӣ ҷуст.
• Ин оят моро тарбият мекунад, ки дар ҷомеа сухани нек гӯем ва аз сухани бад парҳез кунем.
• Ислом дини покӣ, ростӣ ва ҳифзи обрӯи инсонҳост, ва ин ҳама моро ба сӯи некӣ ва адолат ҳидоят мекунад.