Surah Al-Furqan — Aya 37

Ma’anonin Kalmomin:

• Aghraqnāhum: Mun nutsar da su cikin ruwa (ambaliya).
• Āyah: Alama ko darasi da mutane suke koyi da shi.
• A‘tadnā: Mun shirya (a Lahira).
• ‘Adhāban alīman: Azaba mai raɗaɗi mai zafi.

Fassarar Ayar:

A cikin wannan ayar Allah yana ba da labarin mutanen Nuhu, cewa a lokacin da suka ƙaryata Manzon Allah Nuhu (a.s.), to kuwa da gaske sun ƙaryata dukkan Manzannin da suka zo a gaba, domin kuma ƙaryata wani Manzo ɗaya yana nufin ƙaryata dukan Manzannin, saboda suna da addini ɗaya da manufa ɗaya. Saboda haka Allah ya nutsar da su cikin ruwan ambaliya, kuma ya sanya hallakar su ta zama alama da darasi ga mutane da suka zo bayansu, don su koyi cewa duk wanda ya ƙaryata Manzon Allah, to azabar Allah za ta same shi. Bayan wannan, Allah ya bayyana cewa ya shirya wa azzalumai waɗanda suka ci gaba da ƙaryatawa, azaba mai raɗaɗi a ranar Lahira, ban da abin da ya same su na azabar duniya.

Fa’idodi:

1. Ƙaryata Manzo ɗaya kamar ƙaryata dukan Manzanni ne, don haka wajibi ne mu girmama dukan Manzanni kuma mu yi imani da su.
2. Hallakar da Allah ya yi wa mutanen Nuhu darasi ne ga dukan al’ummai, yana nuna ikon Allah wajen azabtar da masu laifi.
3. Azabar Lahira mafi girma ce kuma mafi tsanani fiye da azabar duniya, don haka ya kamata mu ji tsoron Allah mu guji zalunci da ƙaryata gaskiya.
4. A cikin wannan akwai kwadaitarwa ga muminai su tsaya kan gaskiya, su kuma yi tunani a kan abin da ya faru da al’ummomin da suka gabata, domin su koyi darasi.