Сураи Аль-Фуркан — Оят 66

1. Маънои калимаҳо:

— «مُسْتَقَرًّا»: ҷои қарор гирифтан ва ором шудан.

— «مُقَامًا»: ҷои истодан ва зиндагӣ кардан.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи дузах аст, ки Аллоҳ таоло онро ҷои бад ва ногувор барои сокинонаш қарор додааст. Ҳар касе ки ба он дохил шавад, дар он ҷои бад ва нописанд қарор мегирад ва ҳеҷ гуна оромиш ва роҳате намеёбад. Дузах на танҳо ҷои ҷазо, балки ҷои зиндагии ҳамешагӣ барои аҳли он аст, ки дар он азобу машаққати бепоёнро таҳаммул мекунанд. Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки дузах ҷои бадтарин барои қарор гирифтан ва истодан аст, ва ҳеҷ кас набояд орзуи онро дошта бошад ё ба сӯи он қадам гузорад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки аз азоби дузах ба Аллоҳ паноҳ барем ва ҳамеша дар дуо ва ибодат бошем.

— Нишон медиҳад, ки дузах ҷои бад ва нописанд аст, бинобар ин бояд аз амалҳое, ки ба он мерасонанд, дурӣ ҷӯем.

— Дар дили инсон тарси Аллоҳро зиёд мекунад ва ӯро ба сӯи тоат ва некӯкорӣ ҳидоят менамояд.

— Мефаҳмонад, ки ҳаёти охират ҷовидонӣ аст ва интихоби роҳи дуруст дар дунё сарнавишти абадии моро муайян мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба неъматҳои Аллоҳ шукр гӯем ва аз азоби Ӯ эмин набошем, балки ҳамеша ба Ӯ таваккал кунем.