Сураи Аш-Шуара — Оят 11

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «قَوْمَ فِرْعَوْنَ»: қавми Фиръавн, яъне мардуми ӯ ва пайравони роҳи ӯ.
• «أَلَا يَتَّقُونَ»: оё онҳо тақво намекунанд? «Тақво» яъне аз азоби Худо битарсанд ва худро аз гуноҳ нигаҳ доранд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба қавми худ ёдовар шавад, он гоҳ ки Парвардигор Мӯсоро (а) нидо кард ва гуфт: ба сӯи қавми ситамгар — қавми Фиръавн бирав. Онҳо мардуме буданд, ки дар куфру гумроҳӣ ва зулму ситам ғарқ буданд. Худованд мефармояд: оё онҳо аз азоби Худо наметарсанд ва тақво намекунанд? Яъне чаро аз он чи бар онҳост аз куфру зулм даст намекашанд ва ба тоъату ибодати Худо рӯй намеоранд? Дар ин оят даъвати Мӯсо (а) ба сӯи қавми Фиръавн бо нармӣ ва мулоимат ишора шудааст, то онҳо ба амрҳои Худо амал кунанд ва аз манъҳои Ӯ даст кашанд ва аз азоби Ӯ битарсанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Худованд бандагони худро бо нармӣ ва меҳрубонӣ ба сӯи ҳақ даъват мекунад, на бо зӯроварӣ ва дағалона.
• Тақво ва тарсидан аз азоби Худо сабаби наҷот аз зулм ва гумроҳӣ аст.
• Ҳатто ситамгарон ва фосиқон низ ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо даъват мешаванд, ки ин аз раҳмати васеи Парвардигор аст.
• Қуръон ҳамеша моро ба андеша ва худшиносӣ даъват мекунад, то аз роҳи нодуруст баргардем ва ба роҳи рост биравем.