سورت شعراء — آیت 101

د معاني کلمو بیان:

• صَدِيقٍ: هغه ملګری چې په مینه او دوستۍ کې رښتینی وي.
• حَمِيمٍ: نږدې او ځانګړی دوست، هغه څوک چې له زړه نه خواخوږی او شفقت ولري.

د آیت تفسیر:

دا آیت د هغو کسانو د خبرو یوه برخه ده چې په آخرت کې به د خپل بد حالت او عذاب په لیدو پښېمانه وي. دوی به وايي: "ای کاش چې موږ په دنیا کې داسې عمل کړی وای چې نن به موږ ته ګټه ورسوي." خو په هغه ورځ به د دوی لپاره نه څوک شفاعت کوونکی وي او نه به داسې نږدې او رښتینی دوست وي چې د دوی په درد پوه شي او د دوی د خلاصون لپاره هڅه وکړي. هغه صديق چې په دنیا کې يې له چا سره مينه او دوستي درلوده، په هغه ورځ به له هغوی نه بېزاره وي او هېڅ څوک به د دوی د عذاب د لرې کولو توان نه لري. دا د هغو کسانو د نا امیدۍ او خواشینۍ څرګندونه ده چې په دنیا کې يې له نیکو اعمالو نه تېر شوي او اوس په آخرت کې له هر ډول مرستې او شفاعت نه بې برخې دي.

فايدې او عبرتونه:

• په آخرت کې به انسان ته يوازې خپل عملونه ګټه ورسوي، نه دوستي او نه خپلوي.
• په دنیا کې باید داسې دوستي وکړو چې د الله د رضا پر بنسټ وي، ځکه چې د الله لپاره مینه به په آخرت کې شفاعت وکړي.
• دا آیت انسان ته دا درس ورکوي چې په دنیا کې دې داسې عملونه وکړي چې په آخرت کې د هغه لپاره ستراتیګي او مرستندویه وي، ځکه چې هلته به هېڅ دوست او خپلوان د کار نه وي.
• د دې آیت له لوستلو نه انسان باید د الله له عذاب نه ووېرېږي او د هغه د رضا د ترلاسه کولو لپاره هڅه وکړي، ځکه چې په هغه ورځ به یوازې الله تعالی شفاعت او مرسته کولی شي.