Surat Asy-Syu'ara — Ayat 101

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• صَدِيقٍ (shadīq): kanca kang tulus lan temen ing kekancan.
• حَمِيمٍ (hamīm): wong kang cedhak banget lan tresna banget, kaya sedulur dhewe, kang bisa dadi pangarep-arep nalika susah.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki isih nyambung karo critane wong-wong kang ana ing neraka, kang padha ngakoni kaluputane lan getun banget. Ing ayat iki, wong-wong mau ngandhakake yen ing dina kiamat mengko ora ana siji-sijia kang bisa dadi kanca kang tulus kanggo mbela lan nulungi dheweke. Ora ana kanca kang temen-temen tresnane marang dheweke kang gelem menehi syafaat utawa ngluwari dheweke saka siksa neraka. Kabeh hubungan lan kekancan ing donya wis ora ana gunane maneh, amarga mung amal lan iman kang bisa nulungi. Dadi, wong-wong ing neraka iku pancen ora duwe sapa-sapa kang bisa dadi pangarep-arep utawa pangayoman.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake awake dhewe supaya ora mung ngendelake kekancan utawa hubungan karo manungsa ing donya, nanging kudu ngupaya iman lan amal saleh kanggo sangu ing akhirat.
• Kekancan kang tulus iku penting, nanging kudu diarahake kanggo saling ngelingake ing babagan kebaikan lan taqwa, supaya ing akhirat bisa dadi kanca kang migunani.
• Ayat iki nuduhake yen Islam iku agama kang ngajak manungsa mikir babagan akhirat, supaya ora kesasar lan ora getun kaya wong-wong ing neraka.
• Kanthi ngerti yen ora ana kanca kang bisa nulungi ing akhirat kajaba amal lan iman, awake dhewe dadi luwih semangat nyedhaki Al-Qur'an lan ngamalake isine, supaya ora kalebu golongan kang rugi.