Сураи Аш-Шуара — Оят 101

1. Маънои калимаҳо:

• «صَدِيقٍ»: дӯст, касе ки дӯстии худро самимона нишон медиҳад.
• «حَمِيمٍ»: хешу табори наздик, ё дӯсти бисёр наздик ва ғамхор.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисме аз суханони аҳли дӯзах аст, ки дар рӯзи қиёмат пас аз ҳисобу китоб ҳолати худро баён мекунанд. Онҳо мегӯянд, ки дар он рӯзи сахт на касе ҳаст, ки барои онҳо шафоат кунад ва аз азоб наҷот диҳад, ва на дӯсти самимӣ ва ғамхоре, ки аз онҳо дафъи бало кунад ё дар ҳаққи онҳо шафоат намояд. Яъне, дар он ҷо ҳеҷ пайванд ва ҳеҷ дӯстӣ нафъ намерасонад, магар имон ва амали солеҳ, ки инсон дар дунё пеш мефиристад. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки инсон бояд дар дунё ба фикри он рӯз бошад ва дӯстии худро бо Худо ва бо аҳли имон мустаҳкам кунад, на бо аҳли гуноҳ ва ғафлат.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро тарбия мекунад, ки ба ҷуз Худованд ба касе такя накунем ва бидонем, ки дар рӯзи қиёмат танҳо амали нек ва имон ёрӣ мерасонад.
• Моро водор мекунад, ки дӯстони нек ва солеҳ интихоб кунем, зеро дӯстии нек дар дунё ва охират сабаби хайр мешавад.
• Инсонро ба тавба ва ба ҷонибдорӣ аз гуноҳ ташвиқ мекунад, то ки дар он рӯзи сахт аз ҳасрат ва пушаймонӣ наафтем.
• Мефаҳмонад, ки раҳмати Худо ва шафоати аҳли имон барои муъминон умедбахш аст, ва ин моро ба сӯи ислом ва Қуръон боз ҳам бештар ҷалб мекунад.